İlginç bir karşılaştırma olmuş bu. Adeta işletim sistemi tercihinde bulunan insanlara bir tür etiket yapıştırılmak isteniyor gibi…Firmalar nezdinde hedef kitlelerini tanımaya, anlamaya yönelik bir veri üretiyor gibi görünürken aynı zamanda gayet yönlendirici ve piyasayı etkilemeye yönelik. Araştırma sonuçlarına bakınca (aslında bakmadan bile), bu araştırmanın Apple tarafından yaptırılmış olabileceği izlenimi doğuyor insanda. En azından benim önyargı olarak da değerlendirebileceğimiz kişisel bakış açım buna izin veriyor, mahal yaratıyor. Zira Apple’ın her ne kadar kimi yönlerden ortaya kaliteli, güzel denebilecek ürünler koyduğunu düşünüyor olsam da aslında satışlarını psikolojik faktörlerle yürüttüğüne, desteklediğine inanıyorum. Apple’ın pazarlama politikası, insanları “bir Apple ürünü kullanırlarsa farklı ve elit bir kitleye mensup olabileceklerine inandırma” temeli üzerine inşa edilmiş. Polemik yaratmamak adına şu nüansa dikkat çekmek isterim. İrdelediğim Apple’ın pazarlama politikası…Yoksa ürün politikasına kesinlikle bir sözüm yok. Kanımca Mac bilgisayarların tasarımı gayet güzel. iPhone da temsil ettiği neslin öncüsü…Bence en farklı ürünü ise diğer markaların henüz yeni yeni girmeye teşrif ettiği bir kulvar olan bütünleşik masaüstü çözümleri, yani iMac.

Benim sorunum, kullanıcıların dar bir kafese hapsedilerek, önlerine konan bir tas çorbaya razı edilmeleri ve bununla da yetinilmeyip o çorba için insanların ceplerinden para alınmasıyla ilgili. Hatta bir adım daha ötesinde o paraların sağladığı güçle, kafesin daha da daraltılmaya çalışılmasıyla…

Burada “Mac’e para harcamak yersizdir”, “Windows’a ödenen para helal değildir” türünden söylemler de bana göre yersiz. Özgürlüğe değer veren bir Linux kullanıcısı olarak, cebinde parası olan insanların o parayı istedikleri gibi harcama özgürlüğüne de sahip olduklarının su götürmez bir gerçek olduğu düşüncesindeyim. Dolayısıyla insanlar Linux da kullansın, Windows da kullansın, Mac Os da kullansın diyorum. İşin özü ne kullanıldığı değil, nasıl kullanıldığıdır. Çerçevesi, standartlarıdır. İşte bu noktadan bakılınca kullanıcıların, satın aldıkları (Win ya da MacOS) ya da satın almak zorunda kalmadan kullandıkları (Linux) sistem her ne olursa olsun aslında sormaları gereken soruların genel mantığı hep aynı olmalıdır:

İstediğim herhangi bir formatta videoları kullanabilecek miyim?
Sadece wmv mi kullanabilirim? H264′e mecbur muyum? Windows ile ogg formatındaki dosyaları çalıştıramayacak mıyım? En iyi olduğunu iddia eden bu işletim sistemleri (Windows, MacOS, Linux) neden her dosya formatına doğal destek vermiyor/veremiyor? Bu acaba şartlar eşit olduğunda, güçlerini kaybedebilecekleri, eşit şartlarda en iyi olduklarının aslında bir yalan olduğu gerçeğiyle karşı karşıya kalma korkularından olabilir mi? Bu yüzden mi “o mu, bu mu, şu mu” tartışmalarıyla özgür insanları, ellerinde sadece 2-3 seçenek olduğuna ve bu seçeneklerden birini tercih etmeleri gerektiğine inandırmaya çalışıyorlar? Belki evet belki hayır. Endişelenecek bir şey yok. Bunlar sadece soru. Cevaplar bizi nereye götürüyor? Oooo…Yüzlerce cazip seçeneğin olduğu bir dünya mı gördünüz orada bir yerlerde? Hayır ben söylemedim. İlk defa çevrenize bakmaya başladınız belki de…

Kapalılık tutkusu neyin sonucu?
Kapımız kapalıyken, diğer insanlar için faydalı bir komşu olduğumuzu öne sürmek ne kadar doğru? Evimizi onlara peşkeş çekmeyeceğiz ama oturma odamızda birlikte oturabilmek, misafirperverliğimizin, kendimize güvenimizin, gücümüzün ve kavrayıcılığımızın farkında olduğumuza bir işaret değil midir? Öyleyse neden kapalıyız? Neden korkuyoruz?

Micrsoft Word uygulamasının varsayılan dosya biçimi neden tüm dünyanın bir standart olarak kabul ettiği odf formatında değil de kendine has bir formatta? Microsoft, ofis uygulamasının, açık kaynak kodlu alternatifler karşısında zayıf olduğunu mu düşünüyor? Mesela Powerpoint’in Libre Office Sunum’dan ya da iWork’teki muadilinden daha az gelişmiş olduğunu mu düşünüyor? Yoksa müşterilerini kendisine bağlamak mı istiyor? Bay Gates “İnsanlar sunum hazırlamak istiyorlarsa o sunum ppt formatında kaydedilmelidir. Diğer formatlarda kaydedilmemelidir. Çünkü diğer alternatiflerle de üzerinde işlem yapılabilen bir formatta kaydedilme imkanı sağlarsak, siz değerli müşterilerimiz alternatifleri de deneme eğilimine girersiniz. Hele bir de bunun ücretsiz olduğunu öğrenirseniz bu eğiliminiz daha da güçlenir. Bu da ppt’ye dolayısıyla Powerpoint’e olan bağımlılığınıza ve tabiki karlılığımıza zarar verir ki bunu hiç istemeyiz” diyor bize. İşte bu yaklaşım yüzünden kapalı kaynak kodlu Ms Office’te dünyaca kabul edilmiş standartlara yer yok.

“Yok mu bunun bir çaresi?” diye sormayın. Cevap vermeyeceğim size. Kaldırın başınızı. Biraz daha bakın çevrenize…Bakın bakalım. Parayla satın aldığınız ve her yeni sürümünü tekrar parayla satın alacağınız ofis yazılımınızın özgür olmayan, kapalı kodlu formatlarını dahi kullanmanıza olanak sağlayan, ücretsiz kullanabileceğiniz ve her yeni sürümünü ücretsiz kullanmaya devam edebileceğiniz özgür ofis yazılımları var mı bir yerlerde?

Ödediğim para ile elde ettiğim fayda orantılı mı?
Bir bilgisayar satın aldınız ve içindeki işletim sistemi bir Windows veya MacOS X ise onun için de otomatik olarak para ödediniz. Microsoft der ki;”Bu bilgisayarın içindeki Windows yalnızca bu bilgisayarla kullanılabilir”. Aradan geçen yıllar yeni nesil yazılımların bilgisayarınıza yaşlı adam muamelesi yapmaya başlamasına sebep oldu ve zaman içinde yeni bir bilgisayar satın almaya karar verdiniz. “Heyoo, elimde paramla satın aldığım Windows’um da var” diye sevinmeyin hemen. Çünkü yeni bilgisayarınızla aynı Windows’u yine satın alacaksınız! Ama, ama…Hani satın almıştınız. Hani sizindi. Paranız? Nereye harcadınız peki onu? Meğer kiralamışsınız Windows’u. Ne yazık ki MacOS X için de durum farklı değil. Üstelik ödeyeceğiniz bedel daha yüksek.

Bir de çorbayı yemek kaşığı ile değil de çay kaşığı ile içmek zorunda bırakılma hali var tabi. Aynı fiziksel donanıma sahip standart bir PC’den çok daha fazla para ödeyerek sahip olabileceğiniz bir Mac bilgisayarın içinde barındırdığı MacOS X’in bazı bileşenleri de hayret uyandırıcı. Os X’le birlikte kurulu gelen Quicktime uygulamasının sınırlı olduğunu ve kimi özelliklerinin kullanılabilmesi için ayrıca bedel ödemek zorunda olduğunuzu biliyor muydunuz? Bu 5 vitesli bir otomobil satın alıp, ekstra ödemeden 3. vitesin üzerine çıkamamak gibi bir şey…Peki paranızla neyi satın aldınız siz?

Hala paranızı kafesler için harcama özgürlüğünüzü kullanmak istiyor musunuz?
Tüm işletim sistemleri böyle mi? Piyasanın genel kuralı mı bu? Hayır! Bu dünya üzerinde kurulmaya çalışılan (aslında halihazırda kurulmuş da diyebiliriz), insanlara dikte ettirilen düzenin bir gereği. Kapitalist sistemin doğal bir sonucu. Bu sistemin dışında ürünler de var. Ne olduğunu söylemeyeceğim. Her yeni sürümü parayla satılmayan, buna rağmen her yeni sürümü muhteşem bir şevkle üretilen, dün aldığınız, bugün kullandığınız ve gelecekte satın alacağınız tüm bilgisayarlarınıza özgürce kurulabilen sistemler. Hayaliniz bu muydu? Bu hayal gerçek midir?

Günün birinde Apple Microsoft’u satın alırsa?
Ya Apple, dünya bilgisayarlarının %90′ında kullanıldığı iddia edilen Ms Office’i geliştirmeyi/desteklemeyi tercih etmez de iWork’u yaymaya kalkarsa…Ya xls, doc, ppt gibi formatları tarihin tozlu sayfalarına gömerse…Ya Microsoft Apple’ı satın alır da güzelim iPhone’ları çöpe dönüştürürse…Nasıl? Komik buldunuz değil mi? Yalnız değilsiniz. İlk otomobil için asla insanların tercih etmeyeceğini söylemişlerdi. Şimdi sokaklarda yürüyecek yer dahi yok. Ya ilk televizyon? Kimse bu kutuya bakmaz demişlerdi. Bugün toplumlar onunla yönetiliyor. Bundan 20 yıl önce Linux yoktu. 30 yıl önce Windows da yoktu. Komik ihtimaller o kadar komik görünmüyor değil mi? Bu ihtimallere hazır mısınız?

Bu ihtimallerden sizi koruyacak, bir kişi ya da zümreye değil de tüm insanlığa ait olan kavramlar, değerler var mı peki? Bilmiyorum. Gerçekten hak ettiğinizin bu olduğunu düşünüyorsanız yine başınızı kaldırın ve çevrenize bakın bakalım, orada bir yerlerde ne var?

Cevaplar yalnıza Linux’a mı çıkıyor?
Aslında tercihler işletim sistemleri arasında değil standartlar arasındadır. Zaten firmaların ürettikleri kimi ürünleri standart haline getirme çabası da bundandır. Hepsi işletim sistemi, ona uygun üretilmiş yazılımlar, ona uygun üretilmiş/seçilmiş donanımlar ve yine ona uygun üretilmiş standartlar/formatlardan oluşan bir paket koyarlar önümüze ve o pakedin en iyisi olduğunu iddia ederler. Oysa en iyisi, rakiplerin de her şeye sahip olduğu eşit bir dünyada, ortak standartlarda en iyi olabilendir. Bu cesarete sahip bir “en iyi” gördünüz mü etrafınızda? Durun durun söylemeyin! Başını kaldırıp, soru soran herkes görecektir nasılsa…

Yer yer üstü kapalı yer yer de alenen Linux propagandası mı yaptım acaba? Belki evet belki hayır. Aynı fikirde olmamız da olmamamız da ihtimal dahilinde. Belki buluşacak ortak noktalarımız çok azdır ama bir nokta hepimiz için ortaktır: Özgür olmalıyız, özgürlüğümüzü korumalıyız. Feodal düzenin 21. yüzyıldaki temsilcilerine mahkum olmamalıyız. Windows da kullanabiliriz, Mac OS da Linux da…Ama Windows’u da Mac OS’u da özgürlüğümüze saygı göstermeleri koşuluyla tercih etmeliyiz. Günün birinde onlar da onlar da size uyacaklar. Siz onlara uymaktan vazgeçmeye başladığınızda…”Ben bir Mac OS kullanıcısı olarak, ürettiğim çalışmanın, olası her sistemde kullanılabilen bir formatta oluşturulabilmesini ve dosyamı özgürce, açılıp açılmayacağı korkusunu yaşamadan paylaşabilmeyi, kullandığım işletim sisteminin, tüm diğer muadilleri tarafından da desteklenen ortak standartlara uymasını talep ediyorum” dediğinizde…

Silahınız Linux(*)! Linux, kimsenin tekeline alamayacağı açık standartların garantisidir. Diğer sistemlerin sahip oldukları körlüklerin aksine, alternatiflerle çok iyi anlaşır, kapalı olmalarına rağmen lisanslı formatlarını kolaylıkla tanır ve çözer. Diğer işletim sistemlerini terbiye etmek için kullanabileceğimiz yegane yoldur.

Belki astigmat olmam görüşümü engelliyor olabilir ama bu gözlükle dünyaya baktığımda, Linux’un en yalnız ve buna rağmen en iyi olduğu, kişisel görüşümdür. En iyi olmasının sebebi hızı, performansı, sürekli tartışılagelen, virüslerden arınmışlığı, görselliği değildir. Bunlar zaten Linux’un doğasında var olan avantajlarıdır. En iyi olmasının sebebi, seçme şansımızın olduğunu bize hatırlatması ve bunu ücretsiz yapmasıdır.

Bu birkaç dakikanızı, “düşüncelerime ortak olmak için harcama” özgürlüğünüzü kullandınız. Sırada “okuduklarınızı hemen unutma”, “acaba diyerek biraz düşünmeye başlama” ya da aklınıza gelebilecek yüzlerce seçim özgürlüğünden biri var. Tercih sizin. Kendi kendinize sorun.

“Özgür olmama” özgürlüğünü seçecek misiniz?

(*)Aslında doğru kavram Gnu’dur. Konuya yabancı okuyucuların kafa karışıklığı yaşamaması için Linux olarak ifade edilmiştir.

Bespin aslında Kdm teması ve simge seti ile birlikte oldukça kapsamlı bir proje ama Pardus deposunda şimdilik sadece pencere teması var. Ben simge seti olarak Oxygen kullanmaya devam ediyorum. Yalnız uygulama pencerelerinin araç çubuklarındaki simgeleri Faenza setindeki tek renk (siyah) simgelerle değiştirdim. Siyah simgeler Bespin üzerinde daha güzel duruyor.

Bu güzel temanın özelleştirilebilirliği çok yüksek. Pencerelerinize birbirinden farklı şekiller verebilmeniz mümkün. Pencerelerin üzerindeki düğmelerden açılan menülere kadar her şeyi değiştirebiliyorsunuz. Üstelik Bespin Xbar programcığını da desteklediği için uygulama pencerelerindeki menü çubuklarını Xbar üzerine gönderip uygulama arayüzlerinde harikulade bir sadelik temin edebiliyorsunuz.

Bespin’in oldukça kalabalık olan ayarlarının nasıl yapılacağına dair bir şeyler karalamayı düşünüyorum ama o zamana dek beklemek istemeyen kullanıcılar için resimlerde gördüğünüz Bespin görünümünü elde etmenizi sağlayacak bir yapılandırma dosyasını burada sizlerle paylaşıyorum. Sisteminize Bespin’i kurduktan sonra yapılandırma ekranında dosyayı içe aktarıp (import) kullanabilirsiniz.

İlk gün saat 11:45’te  salon 3’te harika iki paylaşım var: “Özgür Yazılımlar ile Etkinlik Afişinin Tasarlanması” ve “Kdenlive ile Bir Tanıtım Videosu Kurgulaması”. Kdenlive, çok iyi öğrenmek istediğim bir uygulama. Allah insanın gönlüne göre verir ama bu kadar şans olmaz. Yalnız bu iki sunumun 45 dakika içine nasıl sığdırılacağını merak ediyorum. Umarım tadı damağımızda kalan türden olmaz. MacOS X’in ilk sürümü çıktığında Cebit fuarındaki Bilkom standında iMovie ile video düzenlemeyi konu alan sunumun tek başına 35-40 dakika boyunca bizi nasıl ayakta diktiğini hatırlıyorum.

Öğleden sonra 14:30 – 15:15 arasında Pardus Proje Yöneticisi Erkan Tekman Bey’in, Par- dus’un stratejik planları ve hedeflerini anlatacağı bir sunumu da olacak. Her ne kadar Par- dus’un geleceği ile ilgili türlü umut ve öngörülere sahipsek de yetkili bir ağızdan, somut planları duyabilmek hoş olacak.

Yok yooook. Durmuyoruz. Kendime çok güzel bir katılım planı yaptım. Erkan Bey’in seminerinden yarım saat sonra salon 2’de sevgili Koray Löker’in “Özgür Yazılım Geliştiricisi Olmanın Sosyal Boyutları” konulu sunumunda alıyorum soluğu. Sonra da Pardus topluluğunda büyük heyecan yaratan Çomak Projesi ile ilgili Necdet Yücel hocamızın toplantısında…Cuma gününü keyifli bir şekilde değerlendirdikten sonra Cumartesi de  son derece renkli bir program bizi bekliyor olacak ama ben sözü fazla uzatmıyorum.

2 Nisan Cumartesi günü saat 16:45’te salon 1’de katılabileceğimiz Pardus Topluluk Dağıtımı toplantısını da unutmadan hatırlatıp, etkinlik programı hakkında ayrıntılı bilgi sahibi olmak isteyen arkadaşlarımı buraya davet ediyor, iştirak edecek herkese güneşli ve eğlenceli 2 gün diliyorum.

Fakat farkettim ki arada kaynayan bir şey var. Belki de şimdiye kadar iletişim kurduğum tüm eş, dost, akrabanın onu kullanmasından, bir türlü msn protokolünü bırakamamışım. Hoş, bırakamamışım da ne oldu ama yine de “farklılıklara giden yolculuk kendinden başlar” düsturuyla bir adım attım. Pardus’ta kullandığım anlık mesajlaşma uygulaması Kopete’den Msn hesabımı sildim. Windows Live Messenger irtibat listesinde bulunduğum tanıdıklarıma belritmek isterim ki bundan sonra beni hep çevrim dışı görecekler.

Bundan sonra açık kaynak kodlu bir protokol olan Jabber üzerinden anlık mesajlaşma ihtiyacımı karşılayacağım. Jabber da Msn, Gtalk ve diğer protokoller gibi çalışan ama kaynak kodu kapalı olmayan bir ağ. Diğer yandan WLM dışındaki diğer pek çok alternatif uygulama tarafından da desteklendiği için işletim sisteminiz ne olursa olsun kullanabiliyorsunuz. Örneğin benim irtibat listemde biri şimdilik Windows kullanan ve Pidgin ile Jabber’a bağlanan biri de MacBook Pro’sunu yeni almış (dolayısıyla MacOS X kullanan) ve iChat ile Jabber’a bağlanan iki arkadaşım var. Üç farklı platformdan kullanıcılar olarak birbirimizle sorunsuz olarak iletişim kurabiliyoruz.

Özellikle e-posta olarak Gmail kullananların hiç beklememesini tavsiye ederim. Gmail adresleriniz ile Jabber’a doğrudan bağlanabilirsiniz. İsteyenler isim@jabber.pardus.org.tr şeklinde bir hesaba da sahip olabilir.

Anlık mesajlaşma ile bana ulaşmak isteyen ve ne yazık ki henüz kendilerini Linux’la tanıştıramadığım arkadaşlarım, Windows Live Messenger (onunla Jabber’a erişemezler) dışında Pidgin ya da bulabilecekleri Jabber destekleyen başka uygulamaları kurup bir Jabber hesabı almalı. Jabber hesabının nasıl alınabileceği bir üst paragrafta verdiğim bağlantıda anlatılıyor. Kopete dışındaki uygulamalar için de süreç farklı değil.

Bana ulaşabileceğiniz Jabber adresini Tilki Kimdir sayfasında bulabilirsiniz.
Öyleyse ne duruyoruz? Mesajlarımız da özgürleşsin!

Yeni dönemde eğer seçilirsem, biraz da emekli gibi yaşayıp, torunlarıma vakit ayırmak istiyorum. Seçilemezsem de TOKİ’ye geri dönerim.

Adam resmen “Artık çalışmayacağım. Meclise yatmaya gidiyorum. Bir gireyim de 4 yıl sonra tekrar seçilmesem de olur. Nasıl olsa 4 yıllık yatıştan sonra tatlı tatlı emekli maaşımı cebe indireceğim” diyor. Gözümüzün içine baka baka, vergilerimizle (haram zıkkım olsun) keyif çatacağını, torunlarıyla eğleneceğini söylüyor. Bu ne densizlik, bu ne kendini bilmezlik, bu ne pişkinliktir? Bu rezillik, kepazelik nedir yahu? Demokrasi yalanlarına, illa sokaklara dökülerek tepki göstermediğimiz için mi yaşıyoruz bunları?

“Demokrasi halkın kendi temsilcilerini seçerek ken- di kendini yönetmesidir” yalanıyla başkalarının se- çip önümüze koyduğu, za- ten çarkın içindeki çürük, paslı dişlilerin tepemize çıkıp, kazancımızı, emeği- mizi sömürmesini izliyoruz yıllardır. Pek sevgili(!), za- vallı topluluk yığını siyasi partiler…Madem demokra- si sakızını çiğneye çiğneye bitiremediniz ağzınızda, milletvekili olma şartı ola- rak, o ana kadar herhangi bir kamu hizmetinde bu- lunmamış olmak olarak belirleyin de görelim. Sağınızdaki solunuzdaki yiyicileri Türkiye Büyük Millet Meclisi’nden uzak tutun da görelim. İnsanları, konumlarına, ona buna yakınlıklarına göre değil de düşüncelerine, vizyonlarına göre, portansiyellerine, yetkinliklerine göre meclise sokun da görelim. İşini yürütenler tonlarca vergiyi kaçırırlarken, taksitlendirirlerken, affettirirlerken, fakir fukaranın üç kuruş maaşından çatır çatır kesilen vergilerin “emeklilik zevki, torun eğlencesi” ile çarçur olmasını engelleyin de görelim. Bu ülkenin tertemiz gençleri, peşkeş çektiğiniz için yabancıların eline geçmiş, ülkemin topraklarında ülkemin zenginliklerinden nemalanan kurumlarının kapısından yabancı dil bilmedikleri için geri çevrilirken, ”Yabancı dil bilmeyenin mecliste yeri yok” deyin de görelim. Hadi! Yapın da görelim…

Uyandırayım saygı değmez Bayraktar. Siyaset yaşamınız daha başlamadan sona erdi. Ama hiç problem değil. Malum bağlantı ve yakınlıklarınızı kullanarak tekrar Toki başkanlığına dönersiniz. Ülkemde, zorunlu olan vatani görevini yapmak için işlerinden mecburen ayrılan ve işverenlerin de askerlik dönüşünde işe almak zorunda olmadığı binlerce genç vatan evladının tersine, siz dilediğinizde istifa edip, dilediğinizde aynı popzisyona geri dönme lüksüne nasıl oluyorsa sahipsiniz. Yağlı kapıymış, sakın bırakmayın.

Bu ve bunun gibilere (ismini dahi kullanmaya tenezzül etmeyeceğim artık) oy yerine ne vereceğinizi biliyorsunuz değerli arkadaşlar. Lütfen 12 Haziran’a kadar okuyun, takip edin, inceleyin, araştırın, kurcalayın, kör kalmayın, sağır durmayın. Bu ülkenin vatandaşı gibi davranın ve yiyicilere aman vermeyin. Bir Türk olarak, ülkemin büyüklüğüne yakışır, onurlu, gerçek insanların, hak ettikleri yerlere gelmesi ve hak yiyicilerin, yılışık yüzsüzlerin, dalkavukların cezalarını bulmaları temennisiyle…

App ifadesi application sözcüğünün bir parçası gibi algılanabilir. Store da zaten mağaza/market anlamına geliyor. Bu açıdan Microsoft, savında haklı gibi görünüyor. Ama kendisi bir evin parçasının ismini markalaştırmakta beis görmemiş. Bu açıdan bakınca Apple da haklı.

Kapitalist sistemin aç gözlülüğünün, sahip olmanın yarattığı koruma dürtüsünün ve bu dürtünün beslediği kaybetme korkusunun zavallı bir özeti aslında bu tablo. Bu zavallı tabloya üçüncü bir açıdan bakan bir Linux kullanıcısı olarak benim görüşüm ise mahkemede belge olarak kullanılamayacak cinsten: Al birini vur ötekine…

Hemen hemen tüm Linux dağıtımlarının, özgürce ve sessizce, markalaştırmadan, kullanıcılarına sundukları Depo kavramını, üç beş sözcüğün üzerine ipotek koyarak ticari emellerine araç eden şu zihniyetler ne kadar da komik. Size “gelin özgür yazılım kullanın” demeyeceğim. Zira özgür olmayı seçip seçmeme özgürlüğünüze saygı duyuyorum. Ama en azından yerkürede hegemonyası kurulmak istenen düzenin farkında olun. Cebinin derdine düşmüş aç gözlülerin kölesi olmayın.

Genel
Bu sekmede masaüstü efektlerini açıp kapatabilirsiniz. Her şey sadece sizin kontrolünüzde. İşlemcisi ya da ekran kartı zayıf bir bilgisayar kullanıyorsanız masaüstü efektlerini kapatmanız, diğer uygulamalarınıza daha fazla güç sağlamak açısından faydalı olacaktır. Diğer yandan şunu da söylemek gerekir ki 1.8Ghz Amd Sempron işlemcili, 2GB 333Mhz bellekli ve 128MB Radeon X200 ekran kartlı bir dizüstü bilgisayarda Kde masaüstünü kullanan Pardus, masaüstü efektleri açıkken  rahatlıkla çalışıyor.

Genel sekmesinde pencere ve masaüstü değiştirme efektlerini de hızlıca seçmek mümkün. Ayrıca efektlerin hangi hızda çalışacağını da bu ekranda belirleyebilirsiniz.

Tüm Efektler
Sistemin tüm artistik hareketleri burada. Bu ekranda etkinleştireceğiniz Sihirli Lamba ile uygulama pencereleriniz görev çubuğuna su gibi aksın. Kaydırma efekti ile uygulamalar şık efektlerle açılıp kapansın. Çalışmalarınız arasında bir sunumun slaytları gibi dolaşın. Hatta siz çalışırken arka planda tatlı bir kar yağışı size eşlik etsin. Sisteminiz size sıkıcılıktan uzak, kullanımı kolay, performanslı ve neşeli bir çalışma ortamı vaadediyor.

İşlerinizi dans eder gibi, ayaklarınız yerden kesilerek yapacaksınız. Pardus’la çalışmalarınızın bitmesini hiç istemeyeceksiniz.

Sistemi biraz gezince Pardus’la kurulu gelen ve çalıştığında Sistem Çekmecesi’ne yerleşen uygulamaların aşağıdakiler olduğunu gördüm.
- Kmail
- Akregator
- Kopete
- Amarok
- Choqok
- Ktorrent
- Paket Yöneticisi
- Konversation
- Knotes
- Amsn

Bu uygulamalar dışında da Sistem Çekmecesi’ne ikon yerleştirenler olabilir. Benim gözden kaçırdığım, sizin aklınıza gelen başka uygulamalar varsa, benimle paylaşırsanız çok sevinirim.

Bu görsel düzenleme için Kde-look.org’da düşüncemi ateşleyen birkaç uygulamaya (Krayscale sözcüğü ile arama yapınız) rastladım. Kurcalayıp bir şeyler yapmaya da çalıştım ama maalesef başarılı olamadım.

Her ne kadar Sistem Çekmecesi bir Kde4 programcığı olsa da geliştiricilerimizin de bu küçük müdahaleyi yapabileceğini düşünerek Beyin’de de #1140 numaralı fikir giridisini yaptım. Kubuntu 10.10′da buna benzer bir düzenleme yapılmış. Pardus’un görsel bütünlüğünün sağlanması için faydalı olacağını düşündüğüm bu geliştirme için Beyin’de desteğinizi bekliyorum.

2009.2′den 2011′e geçiş ise tam anlamıyla salladı bizi. Pardus biraz daha farklı göründü gözüme. Kde 4.4′ten 4.5′e geçilmesiyle sistemin genelinde görünen görsel hoşluk ve performans iyileşmesi bir yana, artık Pardus’un kişiliğini sergileyen unsurlar da daha bir dikkat çekiyor. Bu hızlı girişle filmin son sahnesini gördük. Gelin, şimdi en baştan başlayalım ve neler olmuş görelim.

Yeni Yalı…Pek yakışıklı…
Kalıp dosyamız artık 700MB’lik bir CD’ye sığmıyor. Kendisi artık 1.1GB büyüklüğünde bir DVD kalıbı. DVD’den başlayan sistemimizde ilk önce yakışıklı yırtıcının suretiyle karşılaşıyoruz. Durun!..Sisteminizin ayarlarıyla oynamayın. 2009 serisindeki Lal rengi 2011′de yerini gri/füme kombinasyonuna bıraktı. İşte bu yeni Yalı…Ya da benim taktığım ismiyle YAlışıkLI…

Yeni Yalı, ekran tasarımıyla, kullanılan renklerle öncekinden epey farklı, daha şık ve ağır görünümlü. Disk bölümlendirme ekranı hariç diğer ekranlar, önceki sürümden çok farklı değil ama disk bölümlendirme bambaşka bir hale bürünmüş. Ubuntu’dakine benzer, ağaç görünümlü bir disk yapısı var artık karşımızda. İlk defa kullanan, benim gibi orta halli bir kullanıcı için biraz şaşırtıcı bir deneyimdi. Birazcık duraksadım ama Ubuntu’nun kurulum ekranına aşina olduğumdan başardım. Ne varki Linux’a yeni başlayacak bir kullanıcı için yeni disk bölümleme ekranı biraz zor ve ürkütücü. Ne yapmalı nasıl etmeli bilmiyorum. Henüz önerebileceğim olgun bir şeyler yok kafamda. Eğer Lvm ve Raid gibi fonksiyonların da eklenmesi sebebiyle ağaç görünümünden vazgeçilemiyorsa belki de disk bölümlendirme ekranında sağlam bir kılavuz metin düşünülebilir hızlı bir çözüm olarak (Bu cümlemle taşı sevgili geliştiricilerimize değil biz gönüllülere atıyorum. Talep beklemeden, olası tasarım/içerik çalışmalarımızı hazırlayıp sunmamızda hiçbir sakınca yok, büyük faydalar var).

Her zaman her yerde…En büyük Kaptan!
Kurulumdan sonra sistemi ilk başlattığımızda daimi ev sahibimiz Kaptan karşılıyor bizi. Aslında Kaptan’ı eskiden beri gereksiz bulmuşumdur ama bu kez sanki (belki de yenilenen tasarımından dolayı) Pardus’u diğer dağıtımlardan farklılaştıran önemli bir özellik olarak gördüm ve sevdim. Kullanıcı ile Pardus arasında kullanıcı-kullanılan ilişkisi dışında farklı bir bağın da kurulmasına yardımcı olan Kaptan, Oxygen ile Milky 2 simge setleri arasında seçim yapmamıza da olanak sağlayarak, resmi ve gönüllü Pardus forumları ile e-posta listelerindeki “Milky güzel/değil” tartışmalarına da ebediyyen son vermiş. Bravo Kaptan!

Sütlü sütlü…Ohhh…Misss…
Biraz sönük kaldığını düşündüğüm Milky 1′den sonra Milky 2 son derece sıcak göründü gözüme. Simgeler artık daha hacimli görünüyor. Belki varsayılan klasör renginin sarı yerine mavi tonlarından biri olarak belirlenmesi daha iyi olabilirdi. Ama belki de klasörlerin Oxygen’e benzememesi, setin geneline sıcak renklerin hakim olması gibi kaygılar gözetilmiştir düşüncesiyle buna pek takılmıyorum. Tüm klasörlerin rengini aynı anda değiştirebilmenin yolunu bulmaya çalışacağım artık.

Milky 2 için bir öneri geliştirmek isteseydim, araç çubuğu simgelerinin daha da sadeleşmesini isterdim. Bespin temasının (depomuzda Bespin simge seti yok) simge setinde, pencerelerin araç çubuklarındaki düğmeler tek renk (siyah). Yine Ubuntu’da tecrübe ettiğim Faenza simge setinde de pencerelerin araç çubuklarındaki düğmeler tek renk (siyah). Bu tek renklilik, pencerenin görünümün sadeleşmesinde oldukça etkili ve son derece güzel bir görünüm yaratıyor.

Milky 2′nin kişiliği tamamen kendine özgü. Biraz daha ışıltılı bir simge seti kullanmak isteyenler ise Pardus 2011′le yüklü gelen Oxygen’i kullanabilirler.

Daha zengin ve yepyeni görünümlü bir Paket Yöneticisi
Pardus 2011′in paket deposu, yeni yayınlandığını göz önünde bulundurursak içerik açısından fena değil. Henüz Xfce masaüstü paketleri depoda değil. Onlar da katıldığında hatta Çomak Projesi tamamlanıp da Gnome paketleri de eklendiğinde gayet ele avuca gelir bir içeriğe kavuşacak.

Yeni paket yöneticimiz gayet gösterişli. Efektler, animasyonlar ve farklı pop-up pencereler kendisine oldukça hoş bir hava katmış. Paketleri, tüm paketler, kurulu paketler, kurulabilir paketler ve güncelleme paketleri şeklinde ayrı ayrı sekmelerde görebiliyoruz. Sistemin geneliyle görsel uyumluluğun sağlanması açısından, sekme kullanımı yerine standart araç çubuğu ve düğmelerin kullanılması belki daha hoş olabilir. Böylece, pencerenin sağ alt köşesine konumlandırılmış “Paketleri Kur/Kaldır” düğmeleri araç çubuğuna taşınabilir.

Kde 4.5 ve Oxygen pencere teması
Kde’nin 4.5.4 sürümü 2011′in performansına son derece olumlu etki etmiş. Masaüstü efektleri gayet akıcı çalışıyor ama daha iyi olabilir/olmalı. Bunda X sunucusu ve ekran kartı sürücülerinin de (ekran kartım Amd Radeon HD3850) muhakkak etkisi var. Umuyorum ki X ve ekran kartı sürücüleri kendilerini daha geliştirirler. Şimdilik Amd’nin sunduğu sahipli sürücü yerine açık kaynaklı sürücüyü kullanıyorum. Özellikle yüksek çözünürlüklü (1920x1080x25fps) video dosyalarının oynatılmasında daha performanslı gördüm.

Oxygen pencere temasını bir türlü sevemedim. Bana çok donuk geliyor. Temadaki tek ışıltı başlık çubuğundaki ışık efekti. Orta ya da Bespin temalarında olduğu gibi tüm pencereyi kaplayan bir gradyan Oxygen’e çok yakışırdı oysa…Ben Pardus’umda Bespin kullanıyorum. Hem Oxygen’e göre daha hacimli bir görüntü arzediyor hem Xbar’la uyumlu hem de kendi gölge motorunu değil masasüstü efektlerindeki gölge motorunu kullandığı için çok daha güzel bir gölge efekti sunuyor.

Ortaya karışık…Zengin uygulama menüsü…Clementine faciası…
Kde4′ün kullanışlı uygulamaları ve eksiksiz ofis seti Libre Office, Pardus 2011′le kurulumda geliyor. Dolayısıyla sistemi kurduktan sonra, müzik dinlemek, film izlemek, ofis dosyalarıyla çalışmak, Twitter hesabınıza masaüstünden erişmek, hatta internet günlüğünüze erişmek için uygulama kurmak zahmetine girmenize hiç gerek yok. Kurulumdan sonra hepsi elinizin altında. Ya e-postalarınız, takip edeceğiniz rss adresleri, kontak listeniz, notlarınız? Onlar için de Kontact hizmetinizde. Tek uygulama ile tüm bu iletişim ihtiyaçlarınızı son dere basit ve hızlı bir şekilde karşılayabiliyorsunuz.

Durun bitmedi. Adalar vapurundaki cevval satıcılar gibi…”Bunlarla birlikte”…Video düzenleme için Kdenlive, fotoğraf arşivinizi yönetmek ve resim dosyalarındaki basit düzenlemeler için Gwenview, profesyonel imaj düzenleme ihtiyaçlarınız için Gimp ve bilgisayar kullanma deneyiminize bambaşka tatlar katacak pek çok uygulama da Keskin Diş’in 2011 sürümünde…

Uygulama yelpazesinde beni hayal kırıklığına uğratan tek nokta Amarok yerine Clementine’in gelmesi oldu. Bunun sebebini bilmiyorum. Belki teknik açıdan geliştiricilerimizin işini kolaylaştıran avantajları vardır Clementine’in. Ama ne olursa olsun Clementine geçmişin izlerini taşıyor. Arayüzü Kde3 döneminden Amarok 1 serisi ile aynı. Görüntü itibariyle sistemin geri kalanı ile uyumsuz. Ayrıca podcast desteği yok. Gerçi Amarok 2 depoda var. İsteyen kurup kullanabilir. Ama depodan kurulan Amarok’u bir türlü Türkçe’leştiremedim. Temennim Türkçe Amarok 2′nin 2011.1′de aramıza geri dönmesi yönünde…Sistemin hep göz önünde olan lokomotif uygulamalarında yapılan değişiklikleri pek doğru bulmuyorum.

Görünen o ki çevik güzellik, 2011 sürümüyle dişlerini bilemiş. Çomak projesi ile de avına atılmak üzere iyice gerilmiş bir yırtıcı görünümünde…Koşmaya başladığında ne kimse kaçabilecek ne de birşey kurtulabilecek.

Son sözler…
Pardus’u kullanmalı mısınız? Maalesef buna ben cevap veremem. Pardus, kullanmadan asla tadamayacağınız bir deneyim vaadediyor. Şu ana dek Pardus kullanıcısı yaptığım arkadaşlarımın hiç birine Pardus’u tavsiye etmedim. Sadece yarım saat kullandırdım. Şimdi ise gayet mutlular. 2011 içinse bu süre 1 dakika. Yani bildiğiniz anlamda ilk görüşte aşk…

Aşık olmaya hazır mısınız? Buyurun o zaman. Pardus burada…

Alt yapı dehalarıyla İstanbul’u dünyanın en büyük otoparkı haline getiren bu güdük zekalı basiretsizler, şehir içi yapılanmasını düzeltmeden, nüfusun orantılı dağılımını sağlamadan, göstermelik bir köprü ile göz boyamaya çalışıp İstanbul’un canı ciğeri kuzey ormanlarının katledilmesi pahasına rant avını sürdürüyorlar.

Kadıköy’e Garipçe köyü üzerinden kestirme yol üreten bu aptal zihniyet, İstanbul’un ölüm fermanını imzalarken aynı zamanda tüm köprülerin eninde sonunda aynı noktalara bağlandığını fark edememiş gibi görünüyor.

Eger iki nokta arasındaki trafiğin hızı şerit sayısına bağlı olsaydı 12 şeritli o1 (e5)’te araçlarımızla hızlıca ilerliyor olurduk. Ama ilerleyemiyoruz. Çünkü e5 30 şerit bile olsa bağlandığı her dikey güzergah sorunlu. Trafik, dikey güzergahlara kanalize olamadığı için de E5′in akıcılığı sağlanamıyor. Sokak görünümlü caddelerde, gerzekçe park etmiş araçlar arasında bu trafiğin ilerlemesi mümkün değil. Dolayısıyla İstanbul’a lazım olan yapısal değişikliklerden biri de köprü değil.

Köprünün, doğrudan şehir içini hedeflemeyen ağır vasıta trafiğinin transit geçerek şehri terk etmesi icin yapıldığı söyleniyor ama bunun utanmaz, kuyruklu bir yalan olduğunu hepimiz biliyoruz. Söz konusu ağır vasıta trafiği İstanbul trafik yükünün en fazla %5′ini oluşturuyor. Üstelik köprü trafiği azaltıcı etki göstermeyeceği gibi orta vadede nüfusu da kuzeye çekerek daha fazla trafik yükünün oluşmasına da sebep oluyor. Şehrin üzerindeki bu nüfus baskısı azalmadıkça 15 köprünün dahi trafik ve ulaşım sorununu çözemeyeceği çok açık.

İstanbul’un artık daha fazla büyümemesi gerekiyor. 81 şehirden oluşan bir ülkenin nüfusunun %20′sinin, ülke birikimlerinin, zenginliğinin yarıdan fazlasının sadece bir tek şehir üzerine bulundurulması hem şehir planlaması hem de stratejik ülke yönetimi açısından son derece sakıncalı.

İzlediğim kadarıyla, İstanbul halkı henüz tehlikenin tam olarak farkında değil. Sadece akademik çevrelerce bu projenin olası zararları dile getiriliyor. Hatta toplumun bir kısmı kuzey ormanlarından kesilen kadar miktarda ağacın şehir içine dikildiği/dikileceği gibi safça bir inanışa sahip. Heyhat! Umarım böyle düşünen saflar çok fazla değildir. 20 metre yüksekliğindeki bir çam ağacının o büyüklüğe ulaşması için ne kadar zamana ihtiyaç duyduğunu bilmediklerinden olsa gerek, kaldırımlara dikilen o küçücük saksı bitkilerini ağaçtan sayıyorlar. Kaldırımlara da küçük birer koru gözüyle bakıyor bile olabilirler zavallılar.

Peki neden köprüde bu kladar ısrar ediliyor? Bunun 3 cevabı var. Rant, rant ve rant. Ha gayret aslanlarım. Başaracaksınız. İstanbul’un içine tamamen etmenize bir oralar kalmıştı. Allah cezanızı versin. Biz size Haziran’da ayrıca vereceğiz layığınızı. Ne? Merak mı ettiniz ne alacağınızı? Buradan girin bakın öyleyse. En derin hürmetler, size ve zihniyetinize…

Bu tür tartışmaları hiç anlayamadım. Yaşım geldi 34′e, hala da anlayamıyorum. Şahsen yukarıda eğilimlerini özetlemeye çalıştığım her iki kesime de katılmıyorum.

Tecavüzcülerin tek cezası vardır. O da hayatlarının sonuna kadar toplumdan men edilmek. Dolayısıyla “o ceza onurludur, bu ceza şuursuzdur” gibi yorumlar son derece saçmadır. Adamın kadına çocuğa yaptığı şey insanlık onuruna sığar mı ki vereceğimiz cezanın onurlu olup olmadığını muhakeme edelim? Aslında bence önce kurbanın tüm mağduriyeti suçluya yaşatılmalı (neler yapılabileceği konusu fantezilerle sınırlıdır), ondan sonra da ömür boyu ağırlaştırılmış hapis cezası uygulanmalıdır. Bu ceza da herhangi bir af ya da indirime konu olamamalıdır.

Avrupa Birliği kapısında maalesef salaklar ülkesi olduk. Vergisini ödeyen, kendisi ve ülkesi için çalışan vatandaşlarımızı nasıl koruyacağımızı bıraktık, suçluları mağdur etmeden(!) cezalandırmanın (yoksa ödüllendirme mi demeliyim) yollarını tartışıyoruz. “Yaptığımız yasalar bok gibi, zaten yasaları uygulayan sistem de bok gibi. Bu pislik halini ortadan kaldırıp suçu azaltmalıyız, vatandaşlarımızın mağdur olmalarını engellemeliyiz” demiyoruz da ha bire saçmalıyoruz da saçmalıyoruz. İnsanca yaşamaya çalışanı hayvanca şartlara mahkum edip, insanlıktan çıkmış hayvanlara medeni yaklaşımlar üretmeye çalışıyoruz. Adaletin tükendiği noktalardayız.

Silah kartellerinin baskı ve güzellikleri ile kıroların beline 5 silah asmaya çalışan zihniyetin adalet yeteneği de bu kadar olur zaten. Futbol maçlarında, asker uğurlamalarında vatandaşları vurularak ölen bir ülkeden de böyle bir zihniyet çıkar.

Avrupa Birliği saçmalıkları derhal terk edilerek, idam cezasının geri getirilmesi gerektiğine inanıyorum. Dahil olamayacağımızın kesin olduğu bir birliğe girebilmek adına böyle saçma sapan bir adalet sistemiyle ülkemizin, toplumumuzun kirlenmesine bir dur denilmeli artık. Tecavüzcüler hadım edilip, hayatlarının sonuna kadar izbe hücrelerinin harem ağaları olarak yaşamaya mahkum edilmeliler. Kasıtlı adam öldüren idam edilmeli. Vergilerimiz o pisliklerin boğazından lokma olarak geçmemeli.

Şu aklımızdan asla çıkmamalı. Toplumlarda suçun artmasının tek sebebi ona gösterilen hoşgörüdür.

Bilgisayarımda hem Pardus 2011 hem de Ubuntu 10.10 kullanıyorum. İkisinin de tadını çıkarıyorum. Pardus üzerinde masaüstü ortamı Kde4 olduğundan ek uygulamalar kullanmadan pencerelerin her yerini kesip biçip kuşa çeviriyorum. Bespin temasıyla birlikte Xbar’ı da kurdum mu tamam oluyor (Xbar pencerelerin menü çubuklarını panele taşıyan ve MacOS X’teki gibi görünmelerini sağlayan küçük bir uygulama). Ne varki bir süredir Ubuntu kullanıyorum. Kız kardeşimin dizüstü bilgisayarına kuracağım Linux olarak onu seçmemle, kendi masaüstümde de kullanma isteği belirdi içimde. Kurdum gitti…

Ubuntu’da varsayılan masaüstü ortamı Gnome. Gnome Kde4 gibi kişiselleştirilebilirlik imkanları sunmuyor. Ancak bazı eklenti ve uygulamalarla ne kadar güzel kıvama gelebileceğini gözlerimle gördüm, bizzat tecrübe ettim. İstediğim özelleştirme için temel ihtiyaçlarım aşağıdaki gibiydi. Bakınız Ubuntu’ya neler yaptım.

Pencerelerdeki Menü Çubuklarını Panele Taşımak
11.04′le kurulu olarak gelecek olan Global Menu bu iş için biçilmiş kaftan. Kurup eklentiyi panele yerleştirdiğimiz andan itibaren tüm Gtk arayüzlü uygulamaların araç çubukları panele taşınıyor. Yalnız en yaygın Gtk arayüzlü uygulama (Firefox’tur kendisi) maalesef menü çubuğunu Global Menü’ye göndermiyor. Bu sorunun 11.04′te giderileceğine dair bir haber okudum. Umarım işe yarar. O zamana dek menü çubuğundan kurtulmak için Firefox’un Hide Menubar eklentisi harikulade bir çözüm. Eklentiyi kurduğunuz anda menü çubuğu arazi olacaktır. Görmek isterseniz klavyenizin tab tuşuna basmanız yeterli. Darısı Libre Office’in başına. O da Global Menü’ye direnenlerden…

Pencerelerin Araç Çubuklarını Sadeleştirmek
Menü çubuğundan kurtulduk ama araç çubuklarımız da hala kalabalık. Gnome’da maalesef Kde’deki gibi araç çubuklarını doğrudan sadeleştirme, istediğimiz düğmeleri ekleyip çıkarma imkanımız yok. Nautilus bu yüzden özelleştirilemez durumda. Bunu aşmanın ve Nautilus’a sade ve şık bir görünüme büründürmenin yolu nautilus-elementary temasını kurmaktan geçiyor. Aşağıdaki komutları terminalde sırasıyla verirsek nautilus-elementary’yi kuracağız.

sudo add-apt-repository ppa:am-monkeyd/nautilus-elementary-ppa
sudo apt-get update
sudo apt-get dist-upgrade
nautilus -q

Bu kodlardan sonra Nautilus daha şık. Ayrıca bazı sürprizleri var. Resimlerinizin olduğu bir klasördeyken F4′e bir basın bakalım, karşınıza ne çıkacak.

Parlak Bir Pencere Teması Kurmak
Ubuntu’nun maalesef bir türlü tutturamadığı bir şey bu. Hep kahverengi, turuncu renkli pencere temaları geliyor sistemle. Oysa açık renkler sistemi daha bir başka gösteriyor sanki. Açık renkler pencere gölgesiyle kontrast oluşturduğundan, pencereleri gerçekten havadaymış gibi gösteriyor. Derinlik hissini arttırıyor. Ayrıca beyaza yakın renkler, sadeliği destekleyen bir etki yaratıyor. Tüm bu özellikleri taşıyan harika bir pencere teması keşfettim: Orta. Haydi kuralım Orta’yı. Buyurun terminale.

sudo add-apt-repository ppa:nikount/orta-desktop
sudo apt-get update
sudo apt-get install orta-theme
sudo apt-get install orta-emerald-decorators
sudo apt-get install orta-xfwm4-decorators

Şimdi Ubuntu’nun iki renkli temasından kurtulduk. Orta temasının da kendine has özelleştirme ayarları var. Bu ayarlara, Panel>Sistem>Tercihler menüsünden ulaşabilirsiniz. Temanın kendi yapılandırma uygulaması oraya yerleşecektir.

Güzel Bir Simge Seti
Söz konusu Ubuntu ise favorim Faenza. Harikulade bir set. Ubuntu ile de son derece uyumlu. İçinde de son derece güzel simgeler var. Setin tamamını sisteminizde kurulu diğer simge setleri ile birlikte /usr/share/icons dizini altında inceleyebilirsiniz. Faenza’yı terminalde aşağıdaki kodları girerek sisteminize kurabilirsiniz.

sudo add-apt-repository ppa:tiheum/equinox
sudo apt-get update && sudo apt-get install faenza-icon-theme

Kıpır Kıpır Bir Rıhtım
Pencerelerin listelenmesi için standart paneldeki pencere listesini kullanmayı pek tercih etmiyorum. Compiz-Fusion’la birlikte çalışan Cairo-Dock benim için daha cazip. Özelleştirilebilme yetenekleri gerçekten harika. Üzerindeki simgelerin efektleri çok güzel. Oynayıp duruyorsunuz. Faenza simge seti de Cairo-Dock üzerinde etkinleştirildiğinde sistemin geri kalanıyla son derece uyumlu bir rıhtımınız oluyor. Üstelik uygulamalarınızın yeri hiç değişmediği için zaman içinde rıhtım kullanımı, standart panel kullanımından daha kolay gelmeye başlıyor.

Sonucu resimleri büyüterek daha net görebilirsiniz. Gerçekten güzel oldu.

Ntvmsnbc.com’da 07.02.2011 tarihinde yayınlanan bir haberi paylaşmak istiyorum sizlerle.

Türkiye’de siyasetçilerin internetle ilişkisindeki arızalar ne kadar anlatılırsa anlatılsın, bazen tek bir olay her şeyi çok daha net şekilde gözler önüne serebiliyor. Son örnek, Türkiye Büyük Millet Meclisi’nde halkı temsil eden vekillerin internet kullanmayı sökemediği için faturalarını yatırmak üzere kendilerine ofisboy tahsis ettirmeleri.

TBMM Başkanlık Divanı’nda alınan karara göre, gelecek dönemden itibaren milletvekillerine 3. personel verilecek. Söz konusu personel sözleşmeli olarak alınacak. Milletvekilleri, söz konusu personeli, danışman, sekreter veya şoför olarak çalıştırabilecek.

Radikal’in haberine göre milletvekillerinden, “Faturalarımızı yatıramıyoruz. Elemana ihtiyacımız var” talepleri gelmiş. Bu talepler TBMM Başkanlık Divanı’nın geçen hafta yapılan toplantısında değerlendirildi. Toplantıda milletvekillerine 3. personel verilmesi kararı alındı.

TBMM Başkanlık Divanı’nda yer alan bir üye, “Milletvekilleri ofisboy mu istedi?” sorusuna, “Evet, aslında tam tabiri bu. Fatura yatırmakta zorlandıklarını ifade ettiler. Ama artık internetten bütün faturalar yatırılıyor, bankaya gitmeye gerek yok” değerlendirmesini yaptı.

Şimdi gelelim bu haberin bize hissettirdiklerine…Zavallı vekillerimize bakar mısınız? Vergilerimizi hak etmek için o kadar çok çalışıyorlar, o kadar çok çalışıyorlar ki başlarını kaşımaya vakitleri yok. Faturalarını nasıl ödesinler? Her gün genel kuruldalar. Arı gibiler. Televizyondan da görüyoruz ne kadar çok çalıştıklarını. Koltuklar her zaman dolu(!).

Haberde de değinilmiş, “vekillerimiz internet kullanmayı bilmiyorlar mı?” diye ama bu konuyu tartışmak bence safdillik olur. Bu modeller pek anlamıyor herhalde teknolojiden. Düşünün ki ülkemizde teknoloji yatırımlarının yapılmasını teşvik edici kanunları, üniversitelerimizle ilgili düzenleyici kanunları bu vekiller yapıyor. Yazıklar olsun!

Kıymetli(!) vekiller! Ceylan derisi koltuklarında dahi pek göremediğimiz, internet engelli vatandaşlarım! Siz bile faturalarınızı ödemeye vakit bulamıyorsanız, 700TL maaş için günde 12 saat çalışan ama bir elektrik faturasını ödemek için işvereninden izin dahi alamayan, ezilen vatandaşlarınız için de bir çözüm düşünüyor musunuz? O vatandaşlarınız maalesef sizler gibi keyfi taleplerde bulunma imkanına sahip değiller. Öyle sizler gibi 4 yıl çalışıp emekli de olamayacaklar. Onlara da yapacak mısınız bir güzellik? Yoksa sizinkisi “devletin malı deniz yemeyen domuz” düsturu mu?

Oturumda sorulan sorular, verilen cevaplar, o cevaplardan bir veri yığınının oluşturulması ve bir sonuca varılması, değerli hocamız Sn.İlker Berkman ve ekibinin uzmanlık alanı olduğundan, içerikle ve kişisel değerlendirmelerimle ilgili herhangi bir paylaşımda bulunmayı doğru bulmuyorum. Şunu söyleyebilirim ki bu oturum belki de İlker Bey’den ziyade bana faydalı oldu.

Pardus’la ilgili hem objektif diyebileceğim hem de ön yargı görünümündeki fikirlerimi muhakeme etme şansını buldum. Kendimi İlker Bey’e anlatmak isterken kendime de anlattım galiba. Bundan sonraki çalışmalarımda (taciz ve eylemlerim de diyebiliriz) izleyeceğim yordamlar konusunda enerji tasarruflu bir ampul (malum, maksimum parlaklığa biraz geç ulaşıyor) kafamda yandı gibi.

Evet…Gerçekten keyifliydi. Bu arada, eşimin ısrarlı hatırlatmaları sebebiyle, fotoğrafa dikkatli dikkatli bakması muhtemel okuyucularım için küçük bir not düşmek istiyorum. Sevgili eşimin karnı fazla kilo değil 4 ay sonra dünyaya gelecek minik oğlumuz Erdem sebebiyledir .

Unutmadan, altını çizmek istediğim bir noktaya da dikkat çekmeden edemeyeceğim. “Özgür yazılım para kazandırır mı?” diye soranlara verecek cevabımız da hazır artık:

Parayı dert etmeyin. Kullanın yeter .

Bu durumu çözüp, Firefox’u sistemin genel görünümüne biraz olsun uydurabilmek, benzetebilmek için binbir farklı şey denedikten sonra nihayet aşağıdaki iki Firefox eklentisinde karar kıldım.

*Strata Reloaded teması ve
*Compact Menu 2 eklentisi.

Bu iki eklentiyi kurup sistem ayarlarından pencere kenarlığı rengini de Strata Reloaded temasının rengine çevirdiniz mi bütünleşik görünümlü, şık sekmeli, araç menüsünden arınmış (tüm menü küçük bir dünya simgesine dönüşecek) sade bir Firefox’unuz olacak.

Firefox 4′ü kullanmaya başladığımızda bunlara gerek kalmayacak ama herhangi bir sebeple Firefox 3.5 serisini kullanmaya devam edecek kullanıcılar için bu minik paylaşım da elimizin altında bulunsun istedim.

Deneyimlerimizi paylaşıp, daha gelişmiş bir Pardus’a katkıda bulunmak için orada olacağız. Bekliyoruz.

“Merhabalar,

Pardus kullanımına ilişkin görüşlerinizi alacağımız bir odak grup oturumuna katılacak gönüllüler arıyoruz.

Bahçeşehir Üniversitesi’nde, İletişim ve Mühendislik Fakülteleri’nin bir ortak çalışması olarak, Pardus Geliştirme Grubu için bir araştırma yürütmekteyiz. Çalışmanın amacı, Pardus’un kullanıcı deneyimi yönünden zenginleşmesi için gereksinimleri belirlemek.

Hali hazırda Pardus kullanan kişilerin görüşleri de, Pardus kullanıcı deneyimini anlamak adına çok önemli. Bu çerçevede, genel olarak işletim sistemi kullanımı, özelde Pardus kullanımına ilişkin görüşlerinizi alacağımız bir odak grup oturumuna katılacak gönüllülere erişmeye çalışıyoruz.

Odak grup oturumu, Bahçeşehir Üniversitesi Beşiktaş Kampüsü’nde gerçekleşecek. Gün ve saat olarak kesin olmamakla beraber, 14 Ocak Cuma, ya da 15 Ocak Cumartesi günü şu anda uygun görünüyor. Saat 18:30 civarında başlanabilir. Ya da daha erken olabilir. Odak grup oturumunu, 2 saat civarında süren, 6-7 kişilik bir grupla Pardus odağında gerçekleşecek bir sohbet olarak düşünebilirsiniz.

Bu çalışmaya katılacak Pardus kullanıcılarının, geliştirici/programcı olmaması gerekiyor. Bunun dışında, Pardus hakkındaki bilgi düzeyleri önemli değil. Yalnızca, “Ben Pardus kullanıyorum” demeleri yeterli.

Eğer bu çalışmaya katılmak isterseniz, ya da katılabileceğini düşündüğünüz kişiler varsa, lütfen bana ya da e-posta grubuna mesaj atın.

İlginiz için teşekkür ederim.

İlker BERKMAN
Öğr. Gör.
Bahçeşehir Üniversitesi
İletişim Fakültesi
İletişim Tasarımı Bölümü”

E-posta listesine üye olmadığı için bu çalışmadan haberdar olamayan arkadaşlarımı da bilgilendirmek istedim. İletişime geçmek isteyenler için, İlker Bey’in e-posta adresi iberkman[at]bahcesehir.edu.tr. Kendisi, katılımlarınızı bekliyor.

Ben, Pardus delisi eşim ve dünyaya gelmesine 4 ayı kalan yavru Pardusçu bebiğimiz de orada olacağız. Doktorumuz artık dışarıdaki seslere karşı duyarlı olduğunu söylüyor. O da dinlesin olan biteni. Sonra yabancılık çekmesin vahşi kediye…

Değerli Teknik Servis,
Geçen yıl aldığım “Erkek Arkadaş 5.0″ programını
“Koca 1.0 ” seviyesine yükselttim.
Ama tüm sistem performanslarında bir yavaşlama söz konusu. Özellikle “Erkek Arkadaş 5.0″ bölümünde bulunan “Çiçek 8.0″ve “Mum Işığında Yemek 6.3″ işlemleri “Koca 1.0″ programında yok.
“Koca 1.0″ programı devreye girince bir çok program devre dışı kaldı.
“Romantizm 9.5″ ile “Özel İlgi 6.5″ kesinlikle devre dışı ama bunun yerine “Sınırsız TV 0.4″ ve “Maraton 1.35 ” sürekli çalışıyor.
“Sohbet 8.0″ ve “Ev Temizliği 2.6″yi çalıştırınca da sistemi çökertiyor.
“Kavga 5.3″, “Evi Terk Et 3.2″ programı fayda etmedi.

“Koca 2.0″ sürümünü yüklesem işe yarar mı? Sizce ne yapmam gerekiyor?

Bunun üzerine, müthiş bir yöneticilik kariyeri olan ve yazdığı raporlarla ünlü Hamamböceği’ni işe aldı. Hamamböceği işe öncelikle bir saat alarak başladı. Böylece Karınca’nın çalıştığı saatleri tam olarak ölçebilecekti. İş saatlerinde gevşekliğe müsaade etmeyecekti. Elbette raporlarını düzenleyecek bir sekretere de ihtiyacı olacaktı. Bu nedenle hem telefon trafiğini yönetmek ve hem de arşiv işleri için Örümcek’i işe aldı.

Aslan, gelişmelerden çok memnundu. Hamamböceği’nin hazırladığı raporlar gerçekten harikaydı. Hatta ondan üretim hızını ölçen ve karlılığı analiz eden renkli grafikler de hazırlamasını istedi. Böylece bu raporları ortaklarına sunum yaparken kullanabilecekti.

Hamamböceği, bu raporları üretebilmek için yeni bir bilgisayara ve donanıma ihtiyaç duydu. Artık artan ekipmanlar için de bir bilgi işlem departmanı oluşturmanın zamanı gelmişti. Bu işleri idare etmek için Sinek’i işe aldı.

Bir zamanlar mutlu, üretken ve rahat olan Karınca bu yeni toplantı düzeninden ve evrak işlerinden yılmıştı. Zamanın büyük bir kısmını sorulan soruları cevaplamak ve evrak işleri yapmakla geçiyordu. Aslan, Karınca’nın bölümünün giderek büyümesinden memnundu. Bölümü daha da büyütmek üzere bir üst yöneticiye ihtiyaç olduğunu düşündü ve bölüm başkanı olarak başarıları ile ünlü Ağustosböceği’ni işe aldı.

Kendi rahatına ve keyfine düşkün Ağustosböceği’nin ilk icraatı ofisi rahat edebileceği yeni mobilyalarla döşemek oldu. Tabi ki kendisinin yeni bir bilgisayara, bütçe kontrol ve stratejik verimlilik planı hazırlanması için kişisel bir yardımcıya ihtiyacı vardı. Bunun üzerine eski iş yerindeki yardımcısını işe aldı.

Karınca’nın çalıştığı yer giderek kimsenin gülmediği, neşesiz ve mutsuz bir mekana dönüşmüştü. Ağustosböceği, patronu Aslan’ı ortamın ruh halini değiştirecek bir çalışma yapılması gerektiğine ikna etti. Bunu üzerine, Karınca’nın bölümünde olup bitenleri gözden geçiren Aslan, üretimin ve karlılığın dramatik bir şekilde düştüğünü fark etti. Hemen, son derece itibarlı ve iyi tanınmış bir danışman olan Baykuş’u sorunu çözmesi için işe aldı.

Baykuş, Karınca’nın departmanında 3 ay geçirdi. Bu hummalı çalışmanın ardından ciltlerce süren muhteşem bir rapor yazdı. Raporun sonucu şuydu: “Departmanda aşırı istihdam vardı”.

Aslan, raporu inceledikten sonra dramatik bir karar verdi ve elbette, negatif tavırlarıyla ilk dikkat çeken, mutsuz ve çalışma isteğini kaybetmiş olan Karınca’yı işten çıkardı.

Fazla söze gerek duymuyor ve tüm gücü ile kendini işine vermiş, evinin ekmeğini kazanan, kazandığının hakkını veren, buna rağmen bedavacılara, kan emicilere ezilen, ezdirilen emekçilere iyi çalışmalar diliyorum.

Tamamlandığında çok güzel olacağı her halinden belli. Ellerine sağlık Abdulkerim. Bir simge setini eksiksiz tamamlayabilmek zaman ve emek isteyen, gerçekten çetrefilli bir iş. Her babayiğidin harcı değil. “Ellerine sağlık”a ek olarak tebrikler Abdulkerim.

Martı simge setinin bir internet günlüğü de var. Bu günlük üzerinden, yorum ve önerilerimizle bu güzel simge setinin gelişimine katkıda bulunmamız önemli. Bir sanatçının gıdası, sanatseverlerin ilgi ve beğenisidir. O zaman?..Haydi, Martı’ya simit atmaya…

Toplumsal hareketi ateşleyen hoş bir metod Nihat Sırdar’ınki…Leman dergisi de kendi çizgisine uygun bir şekilde tepkisini ortaya koymuş. Pek de anlamlı olmuş. Araçlarımızın flaşörlerini toplu olarak yakmamız, bir bütün olarak bu zevzekliğe, bu densizliğe artık dur diyeceğimizin bir sinyali. Kaliteli bir yaşam için kendisine ülke yöneticisi diyenlere karşı sesimizi artık daha fazla duyurmaya başladığımızın bir işareti. Hemen her konuda olduğu gibi maalesef bunda da bir liderin öne atılmasına ihtiyaç duyduk ama olsun. Bu kadarı da bir gelişmedir.

Ne varki herkes durumdan haberdar değil. Dün akşam, iş dönüşü kullandığım servis aracının şöförü sağda solda ne kadar servis aracı gördüyse, flaşörlerini yakmaları için eliyle işaaret verip durdu. Çok yoruldu adamcağız. Ama kendince bir toplumsal harekete katkıda bulundu. Bilinçli vatandaşlar olarak hepimizin yapması gerektiği gibi…Gerçekten de artık sesimizi duyurmanın zamanı geldi geçti. Artık bağırışlarımızla kulakları sağır etme zamanı. Çünkü karşımızda, üsturuplu konuşmadan anlayan kimsecikler yok gibi. Araç kullanan tüm dostlarımı bu eyleme katılmaya davet ediyorum. Kendileri için…Hepimiz için…Ülkemiz için…Hakkımızı yedirmeyelim sevgili arkadaşlar. Çarçur edilen vergilerimizin ziyan olmasına, aptal yerine konulmamıza izin vermeyelim. Bir avuç kendini bilmezin, yetersizin, basiretsizin daha fazla kanımızı emmesine göz yummayacağımızı, her akşam 19:00′da aptal sandıkları toplumun nasıl da birlik olabileceğini gösterelim. Flaşörlerimizi yakıp sinyalimizi verelim. Haziran’da, Leman dergisinin kapağındaki o pompayı bizim o şekilde tutacağımızın ve ne söyleyeceğimizin sinyalini…

“O ne öyle?”
“Oy….AL!!!”

Görev Çubuğu: Değnek-ül Vazife
Çift Tıklama: Tıkırt-ül Tekerrür
Administrator: Sahip-ül Edevat
Flash Disk: Edevat-ül Yumuşak
Hard Disk: Edevat-ül Civanmert
Anti Spyware: Müdafa-ül Hafiye
Mouse: Zındık Faresi
Klavye: Taht-ül Hürufat
My Documents: Sanduka- i evrak
İnternet: Allame-i Ulul Arz
Google: Kaşif-ul Ali
Google Earth: Seyr-ül Arz, Keşif-ül Arz
CD-Rom: Pervane-ül Hafiza
Virus: Deyyus
Hacker: Deyyus-ül Ekber
Hata Raporu: Malumat-ül Kabahat
Mail Server: Divan-ül Mektubat

Yerelleştirme yapmak isteyip de nereden başlayacağını bilemeyen kullanıcılara bir nebze olsun yardımcı olabilmek için bu çeviriyi nasıl yaptığımı basitçe paylaşmak istiyorum.

Efendim, ilk yaptığım şey Devede’nin geliştiricisinin sitesine gitmek oldu. Zira yazılımın kaynak kodları büyük ihtimalle oradadır. Devede’nin geliştiricisi Rastersoft. İnternet sayfasının adresi ise www.rastersoft.com. Bu siteden Devede’nin 3.16.9 sürümüne (şu anki en güncel sürüm) ait kaynak kodunu masaüstüme indirdim ve sıkıştırılmış dosyayı açtım. Dosyanın içinde bir po klasörü vardı. Po klasörünün içinde de İngilizce dışında diğer dillere ait .po dosyaları…Po dosyası, Lokalize ya da Poedit uygulamaları ile açıp güncelleyebileceğiniz bir dosya.

Tabi takdir edersiniz ki Devede’nin kaynak kodu içindeki po klasöründe tr.po isimli bir dosya yoktu. Bu yüzden aynı dizindeki untitled.pot dosyasını kopyalayıp, tr.po olarak kaydettim. Sonra o tr.po dosyasını Lokalize yazılımı ile açtım. Lokalize’yi Paket Yöneticisi’nden kurabilirsiniz.

Lokalize, kullanması çok kolay bir uygulama. Sezgisel olarak neyi nasıl yapabileceğinizi hemen anlıyorsunuz. Sol taraftaki pencerede girdileri satır satır görüyoruz. Kaynak sütununda İngilizce halleri var. Bizim yapacağımız tek şey, satır satır ilerleyerek, İngilizce olan girdilerin ifadelerini sağ taraftaki beyaz bölüme yazmak ve kaydetmek.

Eveeet…Lokalize ile tr.po dosyamızı hazırladık ama daha işimiz bitmedi. Uygulamalar, çevirileri .mo dosyalarından okuyabiliyorlar. Yani hazırladığımız tr.po dosyasını kullanarak bir tr.mo dosyası oluşturmalıyız. Bunun için Dolphin’de tr.po dosyasının bulunduğu dizindeyken F4′e basıyoruz ve konsolu Dolphin’in içinde açıyoruz. Aşağıdaki komutu yazıp enter tuşuna basıyoruz.

msgfmt -v tr.po -o tr.mo

İşte tr.mo dosyamız oluştu. Eğer bu dosyayı, ismini devede.mo olarak değiştirip usr>share>locale>tr>LC_MESSAGES dizinine kopyalarsak, Devede Türkçe olarak açılacaktır.

Tabi bu yerel bir çözüm. Bu çeviriden herkesin faydalanabilmesi için hazırladığımız po ve mo dosyalarını uygulamanın geliştiricisine göndermemiz gerekir ki çeviriler kaynak koda eklensin ve Pardus geliştiricileri Devede’nin bir sonraki sürümünü depoya aldıklarında uygulama otomatik olarak Türkçe gelsin.

Bunu da ben yaptım. Devede’nin bir sonraki sürümü (muhtemelen sürüm numarası 3.16.10 olacaktır) yayınlandığında kontrol edeceğim. Türkçe dil desteğini gördüğüm anda bir hata takip girdisi…Hoop, Türkçe Devede depoda.

Yukarıda anlattığım şekilde Devede’yi Türkçe olarak kullanmak isterseniz, hazırladığım devede.mo dosyasını buradan alabilirsiniz.

Biliyorsunuz Sistem Ayarları’nda bir simge setini seçtiğinizde tüm sistem o setin içeriğine göre güncellenir. Dolayısıyla Oxygen’i seçtiğimizde de Kickoff Uygulama Çalıştırıcısı’ndaki Pardus logosu yok olur, onun yerine Kde’nin çark dişlisi ve “K” harfinden oluşan standart simgesi gelir.

Siz de benim gibi “Benim bilgisayarımda orada her zaman Pardus logosu olacaktır arkadaş!” diyenlerdenseniz, kullandığınız simge seti ne olursa olsun Kickoff uygulama çalıştırıcı simgesinin Pardus olmasını sağlamaya ve Milky simgelerinin nerede olduğuna dair kısa birkaç ipucunu paylaşmak isterim.

Efendim gördüğünüz gibi bilgisayarımda Oxygen simge seti aktif. Dolayısıyla panelin en sonunda Pardus logosu yerine Kde logosunu görüyoruz. Yapacaklarımız basit.

Önce Kickoff Uygulama Çalıştırıcısı’na sağ tıklayalım ve açılan menüden Uygulama Başlatıcısı Ayarları’nı seçelim. Karşımıza gelen pencerede, Genel sekmesindeki Simge düğmesine tıklayalım. Şimdi simgelerin listelendiği pencereyi görüyoruz. Bu pencerede Diğer Simgeler’i seçelim. Çünkü simgemizin yerini Gözat düğmesiyle biz göstereceğiz. Bastık Gözat’a…Karşımıza Aç-Plasma Çalışma Alanı penceresi geldi. Güzeeeelll. Doğru yoldayız.

Kök Dizin’e girelim şimdi. Oradan nereye gideceğimizi ayrı ayrı yazmayayım. Alt resimdeki yolu izleyiniz. Bakın bakın! Pardus logoları lila ve siyah renkte bize gülümsüyor. İstediğinizi seçin. Kickoff Uygulama Çalıştırıcı, yeni simgesiyle emirlerinizi bekliyor.

Mantığı kavradınız. Artık Kickoff’un simgesi fotoğrafınız bile olabilir. Merak edenler için ekleyeyim. Yukarıdaki her şey Lancelot menü için de geçerlidir.

Sadece Kmail ve Akregator’u aktif olarak kullandığıma göre bir daha Kontact’ı açmama gerek yok diye düşündüm. Kmail ve Akregator’u ayrı ayrı açarak hem işlev hem de görünüm olarak özelleştirdim. İşte nokta burası…Kmail’de Ayarlar>Görünüm>Sistem Çekmecesi, Akregator’da ise Ayarlar>Genel ekranında “Sistem Çekmecesini Etkinleştir” diye birer seçenek var.

Bu seçenekleri işaretlediğinizde ne mi oluyor? Hem Akregator hem de Kmail’in simgeleri sistem çekmecesine yerleşiyor. Sistem çekmecesindeki simge dışında, uygulama penceresinden (uygulama penceresindeki kapat butonu ya da görev yöneticisi üzerindeki uygulama simgesine sağ tıkladığımızda açılan menüden) kapat komutu verdiğinizde kapanmıyor. Sadece görev yöneticisini terk ediyor ve sistem çekmecesinde çalışmaya devam ediyor. Tıpkı Amarok ve Kopete gibi yani…Böylece görev yöneticisi, açacağımız yeni uygulamalar için ferahlamış oluyor. Deneyin…Hoşunuza gidecek.

Droid Sans, açık kaynaklı, özgür bir yazı tipi. Üstelik Pardus üzerinde harika görünüyor. Yazı tipinin karakteri küçük. O yüzden 1680×1050çözünürlüğe sahip monitörümde, her zaman olduğunun aksine 8px değil 9 px boyutunda kullanıyorum. Open Office Kelime İşlemci’de yazdıklarım bile bir başka görünüyor gözüme sanki. Yuvarlak karakterli (“O” vb.) harflerde, çizgiler kesintisiz görünüyor. Eğer siz de benim gibi hipermetropi-astigmatizm kardeşliğinden muzdaripseniz şiddetle tavsiye ediyorum. Ekran büyüklüğünüz, çözünürlüğünüz ve keyfinize bağlı olarak her büyüklükte rahatça, keyifle kullanabilirsiniz.

Beyin’e uygun fikirler fonksiyonel olmalı. Tabi bu fonksiyonel fikirleri Beyin’e girerken neyin nasıl yapılacağına dair öngörülerimizi de eklememiz çok yerinde olacaktır.Böylece hem fikrimiz daha anlaşılır olur hem de geliştiricilerin işini bir nebze olsun hafifletebiliriz.

Beyin’e fikir firmeden önce Yeni Fikir Nedir? ve Beyin Bölümünü Kullanmadan Önce sayfalarını okumanızı önemle tavsiye ediyorum. Haydi! Okumaya başlayın ve sonra da yardıma gelin.

Biçim
Genel olarak sistem görünümüne en çok etki eden ayarlar buradadır. Uygulamalar sekmesinde, pencerelerimizin nasıl görüneceğini belirleriz. Tek yapmamız gereken, Parçacık Biçimi menüsünden, o anda sistemde yüklü olan alternatif temalardan birini seçmek. Pardus ilk kurulduğunda Oxygen teması ile gelir. Gayet güzel bir temadır. Ben sonradan depodan Bespin isimli temayı kurdum. Bespin, Oxygen’e göre biraz daha “janjanlı” diye tabir edebileceğimiz tarzda bir tema. Renk geçişleri ve air temasına has halka desenleri sebebiyle göze çok hoş görünüyor. Bu ekranda, temayı etkinleştirmeden önce alttaki ön izlemeyi inceleyebilirsiniz. Uygula düğmesine basarsanız tema etkinleşir. Sonrasında her temanın kendine has ayarlarını “Yapılandır” düğmesine basarak açılan ekranda yapabilirsiniz. Her temanın kendine has ayrıntılı ayarları olduğundan onları farklı yazılarda ayrı ayrı anlatacağım.

Biçim bölümündeki Çalışma Alanı sekmesi Plasma çalışma ortamının temasını belirlediğimiz yerdir. Plasma kavramı hayatımıza Pardus 2009′la girdi ve uzun süre de çıkmayacak gibi görünüyor. Bu kavrama göre, masaüstümüzde dizinleri gösteren uygulamacık, işlemci yükünü ya da disk doluluk durumunu gösteren uygulamacık hatta panelimiz birer plasmoid. İşte bu ekranda yapacağımız bir seçim, tüm bunların görünümünü değiştiriyor. Pardus, ön tanımlı olarak Air teması ile kuruluyor. Oxygen ve Heron da denemenizi tavsiye edebileceğim güzel temalardan. Yetmedi mi? O zaman basın bakalım “Yeni Temalar Al” düğmesine. İşte karşınızda “Sistem Ayarları Eklenti Yükleyici” ve Kde-look.org sitesinde yayınlanan birbirinden güzel plasma temaları. Beğendiğinizi seçip Yükle düğmesine basmanız yeterli. Tema sizindir. Masaüstünüze yeni bir renk vermeye hazırsınız.

Son olarak İnce Ayarlar sekmesi. Burası görsel efektlerin sistemimize yaratacağı yükü dengelememize yarayan ayarı yaptığımız ve pencerelerimizdeki araç çubuklarında yer alan düğmelerin yapısını belirlediğimiz ekran. Grafiksel efektler menüsü, sahip olduğumuz ekran çözünürlüğü ve işlemci gücüne bağlı olarak, sistemimizin grafik efektleri en verimli çalışacak şekilde ayarlamasını sağlıyor. Örneğin 1680×1050  gibi yüksek kabul edebileceğimiz çözünürlüğe sahip bir monitörümüz ve 800Mhz hızında çalışan bir işlemcimiz varsa “Yüksek Ekran Çözünürlüğü ve Düşük İşlemci” seçeneğini seçmemiz mantıklı olur. Sistemimiz görsel efektlerin etkinliğini (çözünürlüğünü, akıcılığını, görülebilirliğini vb.) bu seçime göre ayarlayacaktır.

Aslında her pencerede ayrı ayrı yapabileceğimiz bir ayar olan araç çubuklarındaki düğmelerin metin/simge ayarlarını da bu ekranda, tüm pencereleri etkileyecek şekilde yapabiliyoruz. Simgelerin büyüklüklerini buradan ayarlayamıyoruz ama simgelerde metin olacak mı, olacaksa simgenin altında mı yanında mı olacak gibi seçimleri burada yapabilmemiz mümkün.

Renkler
Adı üzerinde, sistemimizdeki bileşenlerin renkleriyle oynadığımız, değiştirdiğimiz ekrandır burası. Şema sekmesinde ön tanımlı ayarları yapılmış renk paketlerinden seçim yapabileceğimiz gibi, “Renkler” sekmesinde, pencere arka planı, seçim rengi gibi ayrıntılara girerek renk şemamızı kişiselleştirebilmemiz de mümkün. Seçenekler sekmesindeki “Karşıtlık” ayarı ile de mutlaka oynayın. Renklerin görünürlüğündeki değişim hoşunuza gidecektir. “Ben bu şemaları beğenmedim. Şemayı özelleştirmekle de uğraşamam” diyorsanız “Şema” sekmesinde iken sağ tarafta bulunan “Yeni Şemalar Yükle” düğmesine basıyorsunuz. İşte! Yine karşımızda kim var? Sistem Ayarları Eklenti Yükleyici ve bir sürü hazır renk şeması…Gözünüze kestirdiğiniz şemanın sağında bulunan “Yükle” düğmesine basıyorsunuz, hepsi bu.

Simgeler
Sistemimizdeki simgelerin görünümlerini değiştirdiğimiz ekran burası. Simgeler temelde paketler halinde sunulur. Bu paketlere “simge seti” deriz. Pardus, ilk kurulumda KDE4′ün ön tanımlı simge seti Oxygen ve kendine özel üretilmiş olan Milky simge setleri ile birlikte gelir. İstediğiniz simge setini kullanmak için tek yapmanız gereken; onu seçip “Uygula” düğmesine basmaktır. Kısa bir güncelleme işleminden sonra tüm sistemdeki simgelerin değiştiğini göreceksiniz.

Sisteme yeni simge seti eklemenin ise iki farklı yolu var. İlkinde, internet üzerindeki herhangi bir kaynaktan masaüstüne indirdiğiniz bir simge setini (uzantısı .tar.gz olmalıdır) “Tema Dosyası Kur” düğmesine basarak göstermekten ibarettir. İkincisi ise daha da kolay…”Yeni Temalar Al” düğmesine basıyorsunuz. Kde-Look.Org’daki binlerce simge seti karşınızda…Beğendiğinizin yanındaki “Yükle” düğmesine basın, tamam. Keyfini sürün yeni simgelerinizin…

Yazı Tipleri
Sistemde, farklı bölgelere farklı yazı tiplerini atayabilmek mümkün. Bunu tek tek yapabildiğimiz gibi bir anda tüm sistemin yazı tipini ve font büyüklüğünü de ayarlayabiliyoruz. Windows’ta clear type denilen yazı tipi yumuşatma ayarını bu ekranda yapıyoruz. Ben sistem ayarları seçeneği ile kullanıyorum.

Pencereler
Biçim sekmesinde pencerelerimizin gövdelerini etkileyen ayarlar yaparken bu sekmede pencerelerimizin kenarlıklarını ayarlıyoruz. Açılır menüden istediğimiz pencere dekorasyonunu seçerek işe başlıyoruz. Seçim yaptığımızda o dekorasyona ait ayarlar pencerenin altında görünecektir. Her dekorasyonun kendisine özel ayarları var. Burada seçtiğiniz ayarlar tek başlarına pek bir anlam ifade etmiyor ama pencere biçimi ile bütünleştiklerinde çok etkili oluyorlar. Farklı biçim-pencere dekorasyonu kombinasyonlarını deneyebilirsiniz.

Açılış Ekranı
Pardus açılırken, gördüğümüz, bize hangi bileşenlerin yüklendiğini sırayla gösteren açılış ekranını burada değiştirebiliyoruz. Kurulumda, Pardus’a özel tasarlanmış açılış ekranı ve KDE’nin ön tanımlı ekranı da dahil olmak üzere 4 farklı seçenek geliyor. Eğer isterseniz “Yeni Temalar Al” düğmesi ile Kde-Look. Org’un arşivine ulaşabilir ve beğendiğiniz bir temayı bir tıkla kurabilirsiniz.

Duygu Simgeleri
Son sekmemiz de kullandığımız anlık mesajlaşma yazılımında tercih edeceğimiz duygu simgelerini (emoticon) seçmemiz için. Kopete üzerinde sohbet ederken bir gülücük gönderdiğinizde, burada hangi duygu simgesi setini seçtiyseniz karşı tarafa gönderilen simge o set içindeki olacaktır.

Sistem Ayarları içinde yer alan Görünüm modülünü, içerikleriyle birlikte, biraz hızlı da olsa öğrenmiş olduk. Sorunla karşılaştığınızda daha hızlı geri dönebilmeniz için bu modül altındaki seçenekleri tüm ayrıntılarıyla kurcalamanızı, yeni öğeleri kurarak sisteminizi kişiselleştirmenizi tavsiye ederim.

İnternet üzerinde, ana konusu ne olursa olsun hemen her forumda illaki bir konu mutlaka Linux-MacOS X karşılaştırmasına ayrılmıştır. Gerçi ipin ucunun kaçırılıp, işin Linux-Windows-MacOS X şeklindeki kirli aşk üçgenlerinin incelenmesine varması en sık karşılaşılan durumdur. Müdavimler, hangi işletim sisteminin daha iyi olduğunu, hangisinin görsel açıdan daha iyi olduğunu ve dahi hangisinin daha performanslı olduğunu tartışır dururlar. Bu tartışmalar, kullanıcılara pek bir fayda sağlamazken, söz konusu işletim sistemlerini üreten firmalar adına reklam kampanyası olmaktan pek de öteye gidemez. Tabi arada faydalı bilgilerin yayılmasına da faydası olmuyor dersem yalan söylemiş olurum. Bugün GPL’i okumuşsam, açık kaynak prensiplerini biliyorsam, Linux kullanıyorsam, bunu bu tartışmaları yapan arkadaşlarıma borçluyum. Neyse, konuyu dağıtmayıp, sadede geleyim. Dedim ya amacım kendimle tartışmak…Gerekirse çocukluğuma kadar inip, bu işletim sistemi karşılaştırma kriterlerimi mutlaka bulacağım ve objektif bir kıyaslamanın kapılarını aralayacağım. Hadi başlayalım…

Görsellik
Evet…MacOS X güzel. Ama burada sormam gereken soru şu: Acaba gözlerim bakarken sadece MacOS X’i mi görüyor? Apple, o mağazada bana sadece MacOS X’i mi sunmuş? Hayır…MacOS X’ler birbirinden şık beyaz ve titanyum renkli bilgisayarların içinde…Deri koltuklar, sessiz ve tam otomatik klima, muhteşem ses ve görüntü sistemi, üst seviyede yalıtım, her şeyin elinizin altında olduğu bir ergonomi, kaliteli kumaşlar, özenle seçilmiş döşeme rengi, kullanışlı konsol bir Murat 124  (Hacı Murat) kasasının içinde değil…Çekik gözlü, aerodinamik, boyası ayna gibi parlayan, motorunun sesini müzik dinler gibi dinlediğiniz, harika bir spor arabanın içinde. İşte bu paket, gözümün gördüğü…Krem rengi monitörünüzde MacOS X’e baktığınızı hayal edin. Ne demek istediğimi anlayacaksınız.

Evet…Linux da güzel. Hacı Murat’ın içinde bile. Üstelik öyle güzel ki içinizde spor araba alma isteği uyandırmıyor. Hatta “Murat’ı da ne hale getirdim yahu?” diye düşünmenize sebep oluyor ve sizi onore ediyor. Sanki bir başarı elde etmişsiniz gibi hissediyorsunuz.

İş görsel efektlere geldiğinde Linux (Compiz Fusion veya Kwin) bana göre  MacOS X’ten açık ara önde. Zengin kişiselleştirme olanakları mevcut. Her gün farklı bir işletim sistemi ile çalışabilmek gibi bir lüksünüz var.

Performans
Evet…Mac’ler gerçekten performanslı. Hatta bu noktada oldukça avantajlı olduklarını düşünüyorum. Zira Mac’lerin konfigürasyonları Apple tarafından belirleniyor. Farklı farklı firmaların ürettiği donanımları kullanmak zorunda değiller. Intel işlemciler ve birkaç tane ekran kartı modeli mevcut. Bu da MacOS X’in o donanımdan maksimum derecede faydalanabilecek şekilde optimize edilebilmesine olanak sağlıyor. Esasen bunu Linux ile de yapabilmek mümkün. Herhangi bir masaüstü ortamının öntanımlı olmadığı, sadece çekirdeğin kurulabildiği, sonradan üzerine masaüstü ortamı ve istenen yazılımların yüklenebildiği dağıtımlar, buna güzel örnekler. Ama konu pazarlama olduğunda bu dağıtımlardan söz edemeyiz. Amaç hem son kullanıcının açıp kullandığı sistemler üretebilmek hem de bu sistemlerin maksimum performansta çalışabilmelerini sağlamak.

Ergonomi
MacOS X ilk bakışta son derece sade bir görünüme sahip. Pencerelerde düğme karmaşası yok. Ayarların yapıldığı küçük pencereler bile son derece sade. KDE4′ü o kıvama getirebilmek için epey bir uğraşmak gerekiyor. Bu konuda Ubuntu’yu oldukça başarılı buluyorum. Sistem son derece sade.

Sanki konuyu biraz dağıttım. Neredeyse gidip bir Mac alacağım gibi bir çizgi oluştu. Ama hayır! İşte tam da bunu düşünüyordum aslında. Satın almak! İnsanoğlunu mutlu eden şey. “İhtiyacım var, param da var, gidip satın alıyorum” deyip bunu yapabilmek. İstediğini seçip, gidip satın alabilmek. İşte tatmin olmanın anahtarı.

Bir Apple bilgisayar satın almak, daha doğrusu alabilmek insanı tatmin ediyor. Bu yüzden mutluluk veriyor. Bu yüzden güzel görünüyor. Linux satılmıyor. Onu internetten indirip bir cd’ye yazıyorsunuz, sizin oluyor. Oysa KDE4′lü bir Pardus’u ya da cairo dock kurulu olan bir Ubuntu’yu, beyaz kasalı bir dizüstü bilgisayar içinde mağazada görseniz. Üstelik diğerlerinden daha ucuz. Nasıl da ilgi çekerdi değil mi?

İşte ihtiyaç bu. Linux (Pardus) da MacOS X gibi, özel olarak dizayn edilmiş,minimal tasarıma sahip,  beyaz ya da metalik renklerde kasalara sahip bilgisayarlarla kurulu olarak gelmeli. Görsel avantajını sonuna kadar değerlendireceğine eminim.

Evet kendim? Söyle bakalım! MacOS X gerçekten güzel mi?

Hayır! Erkekse, Mac’in içinden çıksın da o zaman görüşelim. Bize (Linux) her ortam uyar. İçine kıvrılabileceğimiz bir disk köşesi gösterin yeter.

Açılışta farklı bir şeyler de duymak mümkün. Mesela şöyle bir panter kükremesi…Satırın hemen sağındaki bölümde yer alan mavi renkli disket simgesini tıklayıp, açılışta çalmasını istediğimiz ses dosyasını tanıtabilir, her açılışta çalmasını sağlayabiliriz.

Kmail Knotify Uyarısı
Knotify, sistem çekmecesinde, muhtelif aktiviteler için bizi bilgilendiren bir uygulama. Amarok çalışırken şarkı değişimlerinde, hangi şarkının çalındığını gösteren, disklerimiz arası dosya transferi hakkında bizi bilgilendiren şey Knotify. Sistem çekmecesinde “i” harfiyle gösterilen bir simgesi var. İşte orada, yeni e-posta aldığımızda bir uyarının çıkmasını, Sistem Bildirimleri ekranı ile sağlamamız mümkün. Bu kez yapmamız gereken olay kaynağı satırında Kmail’i seçmek. Zaten topu topu 2 satır gelecektir karşımıza. Ne? Evet evet…Doğru tahmin ettiniz. Yeni E-posta Geldi satırını seçiyoruz. Seçeneklerin olduğu, alttaki bölümde Açılan Pencerede Bir İleti Göster satırındaki kutucuğu işaretliyoruz ve uygula düğmesine basıyoruz.

Artık yeni bir e-posta aldığımızda Knotify, sistem çekmecesinde bir uyarı mesajı görüntüleyecektir. “Yok bu yetmez” diyorsanız yeni e-posta uyarısının sesle de yapılmasını sağlayabilirsiniz. Bunu da “Bir Ses Çal” satırını işaretleyip istediğiniz ses dosyasını tanıtarak yapabileceğinizi tekrar söylemeyeceğim. Anladınız onu siz.

Pardus’ta 2009 sürümüne kadar Tasma adı verilen bir kontrol merkezi kullanılıyordu. Tasma, Kde Sistem Ayarları ile Pardus yönetici araçlarının entegre edilmesiyle oluşturulmuştu. 2009 sürümü ile birlikte ise KDE4′e geçildi ve KDE4′ün Sistem Ayarları uygulamasının yeterli olduğu düşüncesiyle ayrıca bir uygulama yaratma eğiliminden vazgeçildi. Böylece 2008.2 sürümüyle birlikte Tasma’nın da hayatı son buldu.

Şu anda Pardus’un içinde yer alan Sistem Ayarları uygulaması, standart modüllere ek olarak Pardus’a özel olarak geliştirilmiş teknolojileri de içeriyor. Benim çok sevdiğim Açılış Yöneticisi gibi…Halihazırda Sistem Ayarları, Genel ve Gelişmiş olmak üzere iki bölümden oluşuyor. Bunlara sekmeleri kullanarak erişebiliyoruz. Fakat KDE 4.5 sürümüyle birlikte sekme olmadan tüm modülleri aynı ekranda görüyor olacağız. Şu anda ise sekmeli yapıya bir alternatifimiz var: Klasik ağaç görünümü…

Pencerenin sol üst kısmında yer alan Yapılandır düğmesini tıkladığımızda küçük bir pencere gelir. O pencerenin Genel seçeneğinde, Sistem Ayarları’nı klasik ağaç görünümü ya da simge görünümünde kullanacağımızı belirleyebiliyoruz.

Sistem Ayarları penceresine böylece kısa bir giriş yapmış olduk. bundan sonraki yazılarımızda içeriğindeki modülleri tek tek inceliyor, ne nasıl yapılır, öğreniyor olacağız.

Amacım bir kategori altında KDE4 Sistem Ayarları altındaki tüm modülleri bir yazı dizisi olarak anlatıp, Pardus’u yeni tecrübe edecek kullanıcılara, forum ve wikilerde kaybolmadan rehberlik edebilmek. Peki peki…Doğruyu söyleyeceğim. Tembel, eş, dost, akrabanın ayağını bir türlü takip ettiğim forumlara alıştıramadım. Sürekli bana ihtiyaç duymamaları için bir nevi kullanım kılavuzu olacak aslında bu yazı dizisi. Umarım yeni başlayan herkese yol gösterici olur.

Lcd ya da plazma televizyonunuzda izlemek için ise ya pahalı blu-ray oynatıcılardan almalı ya da günümüzde oldukça popüler bir hale gelen hd medya oynatıcılardan bir tane edinmelisiniz. Ama durun! Ne blu-ray ne de hd medya oynatıcı için para harcamak istemiyorsanız…O zaman ne olacak? Söyleyeyim: Devede!..

Pardus depolarında da bulunan bu harika yazılım sayesinde, yüksek tanımlı (HD) videolarınızı bir dvd iso dosyası haline getirip, dvd’ye yazabilir ve standart dvd oynatıcınızda izleyebilirsiniz. Evet çözünürlük 720p ya da 1080p olmayacak ama 720×576 çözünürlüğünde (dvd çözünürlüğü), geniş ekran bir görüntü elde edeceksiniz.

Haydi gelin, bu kadar lafın üzerine, Devede ile bir dvd hazırlayalım da keyifle izleyelim. Önce Paket Yöneticisi’nde Devede yazıp yazılımı sistemimize kuralım. Kurulduğunda Uygulamalar>Çoklu Ortam menüsü altına yerleşecektir. Oradan çalıştırabiliriz. Program ilk açıldığında oluşturabileceğimiz disk türlerini gösteren bir seçim ekranı ile karşılaşıyoruz. Bu ekranda oluşturmak istediğiniz disk türünü tıklayıp devam ediyoruz. Ben kaliteli bir disk istediğimden Video Dvd seçeneğini tıkladım.

Video Dvd ekranı 3 ana bölümden oluşuyor. Bunlardan ilki Titles. Titles bölümü, dvd’miz açıldığında oynatılacak video dosyasının görünen ismini belirliyor. Bu görünen ismi belirlemek için Özellikler düğmesine basıyoruz ve dosya ismini yazıyoruz. Bilgisayarımda bulunan Law Abiding Citizen isimli filmi dvd’ye çevireceğimden Title olarak onu yazdım.

Ekrandaki ikinci bölüm olan Files kısmında, dvd’ye dönüştürülecek video dosyasını ve alt yazısını seçip ayarlıyoruz. Bunun için Ekle düğmesine basıp, açılan pencerede, video dosyamızı gösteriyoruz. Tabi filmimizin alt yazısını da eklememiz lazım. Bunu da aynı ekranda Subtitles bölümündeki Ekle düğmesi ile yapıyoruz. Alt yazı ekledikten sonra Force subtitles kutucuğunu işaretlemeniz, keskin bir alt yazıya sahip olmamızı sağlayacak. Tavsiye ederim. Ayrıca, alt yazının font büyüklüğünü de 24 ya da 26 olarak tercih etmeniz iyi olur.

Aynı ekranda (File Properties) yaratacağımız dvd iso’sunda yer alacak filmin kalitesini belirleyecek ayarlar yapabilmemiz de mümkün. General sekmesinde video ve audio ratelerini, video format sekmesinde çözünürlük ve geniş ekran ayarlarını, quality sekmesinde encoding işleminin kalite ayarlarını değiştirebiliriz. Ayarlarımız bittikten sonra Tamam düğmesine basarak ilk ekranımıza geri dönüyoruz.

Dönüştürme işlemin başlamadan önce bu ekranda da bir iki küçük ayarlama yapmamızda fayda var. Bunlardan ilki Menu Options. Menu Options ekranında, dvd’mizin açılış ekranını ve içeriğinin nasıl görüneceği gibi ayarlamaları yapıyoruz.

Son olarak Action bölümünde Create an ISO or BIN/CUE image, ready to burn to a disc seçeneğini ve eğer çok çekirdekli bir işlemcimiz varsa Use optimizations for  multicore CPU’s seçeneğini işaretleyip İleri düğmesine basıyoruz.

Açılacak ekranda, oluşturulacak dvd iso’sunun nereye kaydedileceğini gösterip süreci başlatıyoruz. Artık bundan sonra yapmamız gereken, beklemek…Dönüştürdüğümüz videonun kalitesine bağlı olarak, bir hd videonun dvd isosuna çevrilmesi 2 ila 5 saat arasında değişiyor. 8GB büyüklüğündeki 1080p bir film 2,5 saatte tamamlanırken, 20GB büyüklüğündeki bir filmin dönüşme süresi 4,5-5 saati bulabiliyor. Ama bu bekleme süreleri karşısında alınan sonuç hiç de fena değil. Gayet kaliteli bir DVD’niz oluyor. Bilgisayarınızda oluşan dvd iso dosyasını K3b ya da Brasero ile dvd’ye yazarak Lcd ya da plazma televizyonunuzda keyifle izleyebilirsiniz.

Lütfen!..Lütfen o sayfayı ziyaret edin ve okuyun. Okuyun ki, bu ülke için bizden başka hiç kimsenin hiçbir şey yapmayacağını, bu ülkenin devletinin de polisinin de biz olduğunun farkına varın. Cebimizden ödediğimiz vergilerle işkembelerini doyuran, bununla da yetinmeyip tüyü bitmemiş yetimin hakkına, doğmamış bebelerin suyuna göz diken, ülkemizi para babalarına peşkeş çeken yetersizleri tanıyın. Bizleri nefes alamadığımız şehirlerde yaşamaya mahkum eden bu gereksiz mahlukların, bir avuç yeşilimize acımadıklarını görün. Görün ki sizden oy istemeden önce iki kere düşünsünler. Onlara oy yerine ne vereceğimizi (!) bilsinler. Vatandaşlarımın aptal, suskun, miskin, pısırık insanlar olmadığını bilsinler!

http://locvadisidireniyor.wordpress.com/

Bir masa hayal edin. Tahta bir masa…Üzerinde beyaz üstüne kırmızı puantiyeli bir örtü olsun. Örtünün üzerinde daire şeklinde tabaklar, kısa kalın bardaklar, gümüş kaplı çatallar ve üzerinde ayıcık resimleri olan peçeteler olsun.

Şimdi bir masa daha hayal edin. Bu masa da tahta…Diğeriyle aynı ağaçtan yapılmış. Üzerinde beyaz üzerine mavi kareli bir örtü var. Örtünün üzerinde de kare şeklinde tabaklar, ince uzun bardaklar, krom çatallar ve düz beyaz peçeteler var. Ek olarak bir de ortada bir sürahi var.

Birbirinden farklı iki masa…Özleri aynı. İkisi de aynı ağaçtan yapılmış. Ama üst görüntüleri farklı. İkisinde de amaç aynı ama kullanılan araçlar ve görüntü farklı. İşte Linux masaüstü ortamları böyledir.

Tahta masa Linux çekirdeği ise üzerindeki her türlü aksesuar da masaüstü ortamıdır. Masa örtüsü, kullanılan masaüstünün teması, masadaki her türlü aksesuar da işlerimizi yaparken kullandığımız, o masaüstü ortamı bünyesinde geliştirilen yazılımlardır. Bu komik örnekle durumun temelini aktarmayı başarabildiğimi ümidederek şimdi konuyu biraz daha spesifik bir hale getirmeye çalışacağım.

Linux’ta belli başlı masaüstü ortamları Kde, Gnome, Xfce ve Lxde’dir. Aslında birbirinden farklı başka  masaüstü ortamları da var. Ben en yaygın olanları saydım. Bu ortamların her birinin farklı görüntüsü ve farklı ön tanımlı yazılımları var. Örneğin Gnome ortamında müzikçalar olarak kullanılan yazılım Rytymbox iken Kde altındaki Amarok…Bir diğer ayırdedici unsur, masaüstü ortamlarının görüntüleridir. Kde, daha süslü, efekt destekli bir çalışma ortamını tercih ederken, Gnome ve Xfce nisbi olarak daha sade bir görünüm sergilerler. Tabi masaüstlerinin varsayılan halleriyle kullanıldığı, Linux dünyasında pek ender görülür. Kullanıcılar, tercih ettikleri masaüstü ortamı ne olursa olsun, onu kişiselleştirmeye meyillidirler. Bu yüzden birbiri ile aynı görünen Linux masaüstü bulmak zordur.

Bu ortamların yazılım ve görünüm tercihleri, performanslarını da etkiler. Dördüncü sürümüyle Kde, en çok sistem kaynağına ihtiyaç duyan masaüstü ortamıdır. Ama tedirgin olmayın. Diğerlerine kıyasla daha fazla sistem kaynağına ihtiyaç duymasına rağmen, asla Windows Vista ya da Seven gibi donanım oburu değildir. Tüm görsel efektleri ve işlevsel fonksiyonları etkinleştirildiğinde dahi ortalama bir işlemci ve 2Gb bellekle rahatlıkla çalışır. Hatta referans almak isteyen okuyucularıma aşağıdaki sistemde Kde4′lü Pardus 2009.2′nin harikulade çalıştığını da söylemiş olayım.

İşlemci         : Amd Mobile Sempron 1.8Ghz 512Kb ön bellek
Bellek            : 2GB 333Mhz Ddr
Ekran Kartı : Ati Radeon X200 128MB
Sabit Disk    : 80GB 4500rpm 2MB ön bellek

Gnome, Kde4 gibi süslü püslü olmamakla birlikte oldukça sade, kullanımı ferah ve uzun süredir sürüm atlaması yaşamadığından son derece kararlı bir alternatiftir. Kendi bünyesinde görsel efektler içermez ama Compiz Fusion’la müthiş uyumludur. Halihazırda Compiz Fusion’un efektleri, kendisini örnek alan Kde4′ün efektlerinden çok daha canlı ve akıcıdır. Yukarıda konfigürasyonunu verdiğim bilgisayarı Gnome masaüstünde çalışan Ubuntu Linux ile de kullanıyorum. Sanki Kde4′lü Pardus’tan biraz daha rahat çalışıyor gibi görünüyor.

Xfce, sadeliği hedef almış bir masaüstü ortamıdır. Bu sebeple içerdiği öntanımlı yazılımlar ve görünüşü de sistem kaynaklarını çok fazla tüketmeyecek bir tarzdadır. Düşük konfigürasyonlu bilgisayarlara hayat vermek için iyi bir seçenektir. Bunun bir adım ötesi Lxde’dir. Bir kez Mandriva’yı Lxde ile kurarak denemiştim. Performans için biçilmiş kaftan. Ne varki görsel açıdan pek bana hitap etmedi. Xfce, Lxde’ye göre daha güzel. Üstelik varsayılan olarak pencere ve menü gölgesi gibi kompozite özelliklerini de destekliyor.

Tüm bu farklılıklarına rağmen saydığım tüm bu masaüstlerinde Compiz Fusion’un kullanılabildiğini de belirtelim. Yani hangisini seçerseniz seçin, görsel olarak bir handikap yaşamayacaksınız. Gördüğünüz üzere, Linux’ta seçenek bol, seçmek zor. Sürekli makyajlanan aynı Windows’u kullanmaktan sıkıldıysanız, Linux’ta masaüstü çeşitleri açık büfe…Denemeye bekleriz.

Tüm bu işlem yüküne, dvd’ye yazılmayı bekleyen bir videoyu da ekledim. K3b başladı çalışmaya…Yetmedi. Sistem hala rahat rahat çalışıyordu. Taşınabilir diskime atılması gereken mkv formatındaki filmlerimi de kopyalamaya başladım (Pardus’ta dosya transferi her nedense çok fazla işlemci kullanıyor). O da yetmedi, görgüsüzlüğün dibine vurup, müzik çalarken bir de video açtım Smplayer ile. Açtığım video 1,4GB boyutunda bir avi dosyasıydı. Tüm bu hengame, müzik, film gürültüsü sürerken ben de Firefox’la internette gezmeye devam ettim. Arka planda çalışan diğer servisleri saymıyorum.

Benimkisi “Görmemişin Pardus’u olmuş, gitmiş işlemcisini kızartmış” misali bir şey oldu ama Pardus’un da sistemi ne kadar verimli işlettiğini görmüş oldum. Pardus bunu, 2.4Ghz hızında çalışan çift çekirdekli Amd Athlon X2 4600+, 800Mhz hızında 2GB bellek ve 512MB bellekli bir Ati Radeon HD3850 ile yaptı.

Bu tablo, KDE’nin 4.5 sürümü (4.4′e göre önemli performans iyileştirmeleri içeriyor) ve 64bit desteği ile gelecek Pardus 2011′in yapabileceklerine ışık tutması bakımından önemli bir gösterge. Güzeeellll…Gayet heyecan verici…

Güzergahlarında, farklı bir trafik işleyişi olmamasına, yollarnı başka araçlarla paylaşmamalarına rağmen metrobüs sürücülerinin nasıl olup da kaza yapabildikleri- ne bir türlü aklım ermiyor. Er- miyor ama arada da olsa sü- rücülerin kazaya davetiye çı- kardıklarını da görmüyor de- ğilim. Örneğin; hiçbir metro- büs sürücüsünün, durağa yaklaşırken, yol üzerinde ya- zılı olan hız limitlerine uydu- ğunu görmedim. Birkaç sürü- cüyü uyardığım da oldu ama pek kaale alınmadım. Artık uyarmayı bıraktım zaten. Hızlı gidip kaza yapmalarını bekliyorum. Eğer olur da aşırı hız yüzünden bir yere çarparsak ve benim içinde olduğum metrobüsün sürücüsü hala cama yapışıp ölmemişse, onu evire çevire bir güzel dövmeyi düşünüyorum. Herkesin kendi kuralını uyguladığı, kanunun, adaletin hüküm sürmediği ülkemde, birinin ders alması için gerekli yegane çözüm bu gibi duruyor.

Minibüs şoförlerinden kurtulduğumuzu düşünürken, metrobüs şoförlerinin eline düştük galiba. 1,50TL veya 2TL farketmez. O parayı ödeyip o araca bindiyseniz, hem sürücü hem de onu oraya yerleştiren kişi ve kurumlar size karşı sorumludur. Sakın susup sessiz kalmayınız. Hatalarını tesbit ettiğiniz sürücüleri uyarıp, gerekli mercilere şikayette geç kalmayınız. Bu şehrin çapulculara değil, sakinlerine ait olduğunun bilincinde olup gerekli tepkiyi göztermezsek, bu ve buna benzer ahmakça kazalar ve gerzek şoförlerle karşılaşmaya, paramızla ayıplı hizmetleri almaya devam edip, ödediğimiz vergilerle rezil olmayı sürdüreceğiz.

MDM, KDE Sistem Ayarları’ndan ayrı bir uygulama. Ben Pardus’un yaptığı gibi; sadece KDE Sistem Ayarları uygulamasının kullanılmasını ve ek modüllerin (Açılış Yöneticisi gibi) onun içine entegre edilmesini daha hoş buluyorum. Sistemin karmaşık görünmesine engel oluyor. Bu noktada Mandriva’ya ısınamadım. Bir de MDM’nin görünüşünün kullanılan masaüstü ortamına adapte olarak görünmesi de hoş olurdu. Şu andaki haliyle, MDM’deki yazı fontları sistemin geri kalanından farklı görünüyor. Bu da dağınıklık hissi yaratıyor.

Sistem içinde Dolphin’le gezinip Firefox’la internet sayfalarını görüntülemeye başladığımda ise Mandriva’nın başarılı olduğu bir başka noktayı farkettim: Fontlar. Fontlar gerçekten güzel görünüyor. Bariz şekilde Pardus’tan daha güzel daha yumuşak fontlar buldum Mandriva’da. Forumlarda KDE’nin font gösteriminin genel olarak Gnome’un font gösteriminden daha kötü olduğuna dair yazılar okumuştum ama Mandriva’nın fontları gerçekten göz okşayıcı geldi. İnsanın ha bire birşeyler okuyası geliyor.

Mandriva’nın KDE4 performansını da hayli doyurucu buldum. Ubuntu’nun Gnome üzerindeki performansıyla başabaş gidiyor gibi. Kwin efektleri son derece akıcı. Örneğin; “Masaüstü Efektleri” altındaki “Sihirli Lamba” efekti harika çalışıyor. Pencereler, “arzular şelale” diyip su gibi akıyorlar panele. Tabi bunda, kurduğum Mandriva’nın 64bit olmasının da payı olabilir. Eğer öyleyse 64bit’i de iyi kullandığını söyleyebiliriz. Bu iyi…İnşallah 2011 sürümüyle 64bit’i Pardus’ta da görebiliriz.

Paket deposu hayli geniş. Zaten Pardus yerine Mandriva’yı ikame etmeye yeltenmemin sebepleri, 64bit olması, KDE4′ü iyi taşıması ve geniş paket deposunun olması idi. İstedikleriniz bunlarsa, üstüne üstlük, “özelleştirilebilir kurulum ve güzel görünümlü yazı fontları da süper ekstralar olur” diyorsanız ve benim gibi kılkuyrukluk yapıp ufak ayrıntılara takılmıyorsanız mutlaka Mandriva 2010.1 Spring’i deneyin. Beğeneceğinizden eminim.

Bu çeşit çeşit kavramını biraz açarak durumu netleştirmeye çalışalım. Ülkemizde en bilindik dağıtımlardan alışageldiğimiz üzere; genellikle dağıtımımızı belli bir masaüstü ortamıyla oluşturulmuş bir kalıp olarak indiririz. Tabi 700MB’lik bir CD kalıbı indiriyorsanız bu biraz da zorunluluktur. Zira 1 CD içerisine hem birden fazla masaüstü ortamını hem de istenen yazılımları sığdırmak zordur.

Mandriva Free DVD ise, adı üstünde bir DVD kalıbı olduğundan (boyutu 4.3GB) içinde birden fazla masaüstü ortamına ve pek çok yazılıma yer verebiliyor. Tabi kurulum süreci de buna göre özelleştirilmiş durumda. Kurulum ekranında, KDE4, Gnome, Xfce veya Lxde masaüstü ortam seçimlerini sunuyor bize. İstediğimizi seçip onunla sistemimizi kurabiliyoruz. Bitmedi…Eğer istersek kurulacak paketleri elle tek tek seçebilmemiz de mümkün. Örneğin; Gnome masaüstünü kurarken, müzik çalıcı olarak Rythymbox’ın kurulmamasını sağlayabiliyoruz. Bu seçenek imkanı, sistemi kurduktan sonra, istemediğimiz yazılımları sistemden kaldırma zahmetinden kurtarıyor bizi.

Bu özelliği yüzünden Mandriva’yı sanırım bu akşam tekrar tekrar kurup kafayı yiyeceğim. Korkarım yarın akşam da durumum pek farklı olmayacak. Bu gerçekten çok eğlenceli. İlk olarak Lxde masaüstü ortamı ile sistemi kurdum ama pek beğenmedim. Şimdiye kadar kullanmaya alıştığım süslü püslü KDE4 ve Compizli Gnome’dan sonra biraz sönük geldi. Ama sadece görsel açıdan…Performans açısından gerçekten de hızlı olduğunu söyleyebilirim.

Sahip olduğum bilgisayar konfigürasyonu, Amd Athlon X2 4600+ işlemci, 2GB 800Mhz veriyolu hızında bellek ve 512MB bellekli 256bit bir Ati Raden Hd 3580 içeriyor. Bu sebeple Kde4 veya Gnome dışındaki masaüstü ortamlarına pek ihtiyaç duymuyorum. Ama önümüzdeki günlerde, kayın biraderimin P4 işlemcili, 512MB bellekli bilgisayarında Lxde ve Xfce denemeleri yapıp ayrıntılı inceleme sonuçlarını paylaşıyor olacağım.

Ama asıl istediğim KDE4 ile Mandriva’yı tecrübe etmek. Onu en sona saklıyorum. Çünkü büyük olasılıkla kalıcı olacak. Özellikle Bespin pencere temasının Translucent Windows özelliğini denemek için sabırsızlanıyorum. “Bespin de ne?”, “Translucent Windows kimdir?” diye sorular geldiyse aklınıza, ayrı bir yazının konusu olabilecek kadar zengin içerikli bir pencere teması olan Bespin (kanımca KDE4′ün varsayılan pencere teması Oxygen’in en büyük rakibidir) için “azıcık sabır” diyorum.

Et fiyatları neden artıyor? Hayvan yetiştiriciliği yapan emekçiler yüzünden mi? Tabi ki hayır. O etlerin piyasaya ulaşmasını sağlayan aracılar yüzünden…Hükumetin “spekülatör” etiketini yapıştırdığı aracılar. Muhterem (!) hükumetimizin değerli (!) mensuplarından biri televizyona çıkmış “Adamlar 100 hayvan kesip, 50 hayvan kesmiş gibi gösteriyorlar” diyor. Vay hayvan oğlu hayvanlar! Yapılır mı bu hükumete? Adamlar zavallı. Sizi denetleyemiyorlar. Kanun düzen desen, kim kaybetmiş ki Türkiye’de bulalım…Siz de bundan yararlanıyorsunuz. Utanmıyor musunuz hiç?

Yoksa siz de onun bunun akrabası mısınız? Görünüşe göre yeni akrabalar da girmiş  piyasaya. Onlar da et ithalatı yapıp vuracaklar parayı. Pardon paramızı…Her dönem belli sektörlerde akrabalar türüyor böyle. Ne yapacaksın? Serbest piyasa ekonomisi. Ya da “Yaşasın Akraba Ekonomisi” ya da “Devletin malı deniz yemeyen domuz ekonomisi”…Bu ülkede herkes oldu da bir çalışan vatandaşlarım olamadı hükumete akraba. Ah  bir dar alanda yakalasalardı…

Yazık benim Anadolu’mun doğusunda, güneydoğusunda, emek harcayıp hayvan yetiştiren, emeğini 3 kuruşa, 3 kuruşluk şerefsizlere satmak zorunda bırakılan, ondan sonra da “Senin hayvanlarınla eti pahalıya yiyoruz. Biz eti dışarıdan ithal edeceğiz” diyerek bir kenara terk edilen emekçilerime. Yazık o emekçiler tarafından terk edilmeye zorlanıp, 3-5 şerefsizin oyun alanına dönen vatanım toprağına…

Sorun çözüyormuş gibi görünüp kendi insanını mağdur eden, et fiyatını düşürmenin yolunu hayvancılığı geliştirmek değil de dışarıdan et satın almakta bulan, dolandırıcı, kaçakçı, spekülatörün faturasını vatandaşına, bu ülkenin geleceğine kesen bu beceriksizler olduğu sürece başımızda, Türkiye’miz asla hayal ettiğimiz muhteşem ülke olamayacak.

Finans sektörümüzü sattılar. Telekom sektörümüzü sattılar. Şimdi de hayvancılığımızı satıyorlar. Bakalım sıradaki hangisi olacak?

Bunu niye anlattıım? Şu sebepten…Şimdi herşey farklı…Windows kullanıcıları için Linux’a geçmek “sürücü cd’leri ne olacak, arşivim nerede, gitti müzikler, bu ne ya bilgisayarım açılmıyor (grub vakası)” türünden pek çok şaşkınlığı beraberinde getiriyor. Linux dağıtımlarında da durum pek farklı değil. “Pardus’ta açılış yöneticisi vardı, Ubuntu’nunki nerede?”, “Ubuntu’nun donanım yöneticisi ekran kartımı kuruyordu, Mandriva’nınki nerede?” türünden pek çok soru çıkıyor karşımıza. Bu soruları olabildiğince en aza indirebilmek,azıcık araştırma ve birazcık okuma ile mümkün. Biraz gevezeliğim geldi, paylaşayım istedim. Bakın anlatayım. Mandriva’ya nasıl geçtim?

-Önce nelere sahip olup, ihtiyacım olan özellikleri içerip içermediğine baktım. Benim için 2 önemli özellik vardı. Birincisi ekran kartımı yapılandırmamı sağlayacak bir yazılım, ikincisi de grub ayarlarını düzenlememe yardımcı olacak, Pardus’taki açılış yöneticisine benzer bir uygulama. İkisinin de Mandriva’da mevcut olduğunu, wiki sayfalarından öğrendim.
-Yazılım depoları…Bunu da wiki sayfalarında biraz araştırdım. Madnriva’nın ana ve katkı depoları dışında bir de non-free adı verilen ve kapalı kaynak kodlu yazılımları içeren bir deposunun olduğunu öğrendim. Bunu öğrendiğim iyi oldu zira ekran kartı sürücüm ve bazı medya çözücüleri de o depodaymış. Bunlar gerekli şeyler…
-Sistem ayarlarını yapabileceğim bir yazılım. KDE4′ün sistem ayarları uygulamasına ek olarak, Mandriva’nın kendine has bir uygulaması var mıydı? Bunu öğreneyim ki bir sorunla karşılaştığımda çözüm için ilk bakmam gereken yeri bileyim. Süper!!! O da vardı : Mandriva Denetim Merkezi.

Sistemi forum ve wiki sayfalarından tanıdıkça, kurulum için iştahım arttı. Artık, kurulumdan sonra öncelikli olarak neleri yapmam gerektiğini de biliyorum. Ama koltuğuma olturmadan önce son hazırlık maddesini de unutmayalım. Biraz bisküvi ve soğuk süt. Hem harareti keser hem de zihni açar. Şimdi DVD’yi takıp sistemimi kurabilirim. Açıldığında neler olacak, hep birlikte göreceğiz.

Sonra, Pardus’la yola çıkan pek çok kullancıya olan şey bana da oldu. Kabak çiçeği gibi açıldım. Farklı masaüstü ortamlarını ve onları kullanan, şekli şemali farklı bir sürü Linux dağıtımının olduğunu öğrendim. Bu çeşitlilik sepeti içinde ilk önce Ubuntu çarptı gözüme. Gnome’u tanıdım. Hem Pardus’u hem de Ubuntu’yu birlikte, kardeş kardeş kullanıyorken KDE4′ü kullanan en iyi dağıtım olduğu söylenen Mandriva ilişti gözüme. Okuduklarım bende Mandriva’nın sanki KDE4 ile uyumunun harika olduğu, Pardus’a kıyasla daha fazla performans alabileceğim izlenimi uyandırdı. Mandriva Türkiye’nin forumu ile wikisini baştan sona okuduktan sonra kararımı verdim. Ver elini Mandriva!

İnternet üzerindeki araştırmamda Mandriva’nın 1998 yılında Red Hat tabanlı olarak çıkan Mandrake adı Linux dağıtımının yeni adı olduğunu öğrendim. Bu isim değişikliği Conectiva şirketiyle olan bir evlilikten kaynaklanıyormuş. Nev-i şahsına münhasır yönetim araçları ve Türk ekibin gayretleriyle sağlanmış Türkçe’leştirme oranı dikkatimi çekti.

Dünya genelinde Ubuntu gibi tanınan ve yaygın olarak kullanılan bir dağıtım olmasına rağmen Mandirva’nın çok fazla Türk kullanıcısı yok gibi görünüyor. Forumlarda, bir kullananın bir daha vazgeçemeyeceği söyleniyor. Herhalde zaman içinde kullanıcı sayısı da artacaktır. Yaklaşık 2 yıldır faaliyet gösteren bir forumu ve wikisi mevcut. Belki foruma ek olarak Mandriva Türkiye’nin Özgürlükiçin.com benzeri bir siteye de sahip olması, göze görünürlüğünü arttırabilir. Sizin yerinize kendime “Boş lafa karnımız tok Bir ucundan tut da everelim şu işi.” diyorum.

Uzaktan bakınca, paket deposu henüz yeterince içeriğe sahip olmayan Pardus, KDE4′le hayli sorunlu olduğu söylenegelen Kubuntu, azıcık da olsa sabır ve yetkinlik isteyen Arch Linux ve diğer alternatiflere göre bana daha sıcak gelen Mandriva ile maceram bakalım nasıl olacak. Deneyimlerimi, bu sayfalardan ve mandrivaturkiye.com forumundan paylaşıyor olacağım.

Gömme imkanınız yoksa bir poşette bu çekirdekleri biriktirip yanınıza alın ya da arabanıza koyun. Arsa, tarla, toprak yol kenarı, yamaç gibi toprağı gördüğünüz alanlara bu çekirdeklerinizi savurun. Korkmayın! Bu çevre kirliliği değil aksine çevre için yeni hayattır. Doğa hemen o yeni çekirdekleri kucaklar ve besler.

Yapacağınız en kötü hareket çekirdekleri poşetlere hapsetmektir! Bunu yapmayın ve yaptırmayın. Yapılan çalışmalarda doğaya başıboş atılan yada dikilen bu çekirdeklerin en az yarısının yeşerip ağaç veya bitki olduğu kanıtlanmış. En büyük israflardan birisi meyve çekirdeklerinin çöpe atılması, ülkemiz adına küçümsenemeyecek büyük bir servet…

Daha yeşil bir ülke için, daha temiz hava için, toprak kaymasını önlemek ve yeni nesillerimize yeşil bir dünya bırakmak için hep birlikte elimizden geldiğince meyve çekirdeği gömelim, savuralım, fırlatalım…

Bu uygulama TEMA tarafından başlatıldı ve bilinçli toplum olarak bizlerin desteklerini bekliyor. Doğaya yardım etmek, gelecekte etrafımızı saracak beton ve gökdelenlerden alamayacağımız oksijeni karşılamak için bile bu çekirdeklerden çıkabilecek ağaçlara ihtiyacımız olacaktır. Poşete koymadığınız her çekirdek için şimdiden teşekkürler.”

Bu yaratıklardan 3 tanesi Sakarya ilimizde yakalanmış. Yakalandıklarında üzerlerinden banka dekontları çıkmış. Dekontlardan, 3 haftada 15.000TL’yi banka hesaplarına yatırdıkları anlaşılmış.

15.000TL…Eşim ve ben hiç yemesek 6 ayda biriktiriyoruz. Ama bu 3 şerefsiz, bir tekerlekli sandalyenin önünde, sözde sakatlıklarını pazarlayarak bu parayı 3 haftada kazanıyor. İşte ülkemden bir meziyet manzarası…

Tabi işin bir diğer ilginç yönü daha mevcut. Vatandaşlarımızın ihbarı ile yakalanan bu 3 şerefsiz, polis tarafından yakalanmışlar. Hukuk ile yönetilen (!) ülkemde dilencilik yasak olduğundan para cezasına çarptırılmışlar. Ceza tutarı 70TL. Kazandıkları 15.000TL’nin bir nevi vergisini de böylece ödeyip salıverilmişler. İşte Türkiye! Bir yanda alnının teriyle kazandığı parayla bir türlü belini doğrultamayan emekçiler, diğer yanda o emekçilerin sırtından para kazanmayı alışkanlık haline getirmiş kan emiciler ve onları adeta cesaretlendiren adalet (!) sistemimiz…

Vergi kaçırıp milyonları vurmak, uyuşturucu satıp sahnelerde boy göstermek gereğinden fazla cazip hale gelmeye mi başladı? Ne dersiniz?

Kolay Ulaşılabilirlik
Linux için ücret ödemek zorunda değilsiniz. Hatta sahip olmak için bir mağazaya gitmeniz ya da yeni bir bilgisayar almanız da gerekmez. Bir internet bağlantınızın olması yeterlidir ya da bir arkadaşınızın sizin için Linux cd’sini kopyalaması…Evet evet…Yanlış duymadınız. Kopyalamak. Özgür yazılım felsefesi gereğince GPL lisanslı tüm yazılımlar kopyalanabilir, çoğaltılabilir, dağıtılabilir, içeriği değiştirilebilir ve ihtiyaçlara göre modifiye edilebilir. Üstelik bunlar için hiç kimse sizden en ufak bir ücret talep etmez. Diğer işletim sistemleri için harcayacağınız tutarlar (en az 150 YTL) göz önünde tutulduğunda Linux’a sahip olmanın ne kadar kolay olduğu rahatlıkla görülebilir.

Açık Kaynak ve Ulusal Güvenlik
Linux dağıtımları açık kaynak kodlu üretildiklerinden sisteminizin nasıl çalıştığını bilirsiniz. Arka planda sizden habersiz işlemler yapılamaz. Bu bağlamda Linux, güvenlik gerektiren kritik görevlerde (askeri, istihbarat, kamusal) kullanılabilecek ideal bir sistemdir. İçinde neler olduğu bilinmeyen, kapalı kaynak kodlu bir sistemin stratejik projelerde görev almasının risk yaratacağı çok açıktır.
Bu özellikleri, Linux’u masaüstü kullanımından da alıkoymaz elbette. Masaüstü kullanıcılarının da yazılımları özgürce kullanma, bilgisayarlarının içinde neler döndüğünü bilme ve kullandıkları ürünü kişiselleştirip geliştime hakları vardır.

Linux’un Ekonomik Etkileri ve Toplam Maliyetler
Linux GPL lisansıyla dağıtılan özgür bir yazılım olduğundan ücretsiz olarak edinilebilir ve kullanılabilir. Bu sebeple toplam bilgisayar maliyetleri içinde yer almaz. 600 TL’lik bir bilgisayar satın aldığınızda eğer içinde ön yüklü olarak Windows işletim sistemi varsa yaptığınız sadece “450-500 TL’lik bir sisteme 600 TL” ödemek olmuştur. Bilgisayarınız için ödediğiniz paranın yaklaşık %20-25’i aslında Windows için üreticisine ödediğiniz tutardır.

Bir başka örnek, ülkemiz gibi teknoloji üretemeyen ama başarılı bir ziraatçi de olamayan ülkeler için hayli çarpıcıdır. Dünya genelindeki ürün fiyatlarından hazırlanan istatistiklere göre 1 birim teknoloji ürünü satın alabilmeniz için 567 birim tarım ürünü satmanız gerekir. En azından satın aldığımız bilgisayarlarda (ülkemizde en çok satılan teknoloji ürünü) Linux kullanarak bu orantıyı %20-25 oranında lehimize çevirmemiz mümkündür.

Bahsettiğimiz bu oranın sadece işletim sistemi kaynaklı olduğunu gözden kaçırmayalım. Üzerine işlevsel programlar kurulmamış bir işletim sistemi hiçbir işe yaramaz. En çok ihtiyaç duyulan programların başında ise hem kurumsal hem de bireysel kullanıcıların ihtiyacı ofis bileşenleri gelir. Özgür yazılım alternatiflerini tercih etmemeniz halinde minimum 300 TL’ye rahatlıkla (!) bir ofis setine sahip olabilirsiniz. Tabi epeyce kırpılmış olarak. Seçiminiz ücretli muadilleri yerine Open Office olursa çok daha gelişmiş bir ofis pakedine ücretsiz sahip olabilirsiniz.

Donanımlar da işletim sisteminin sağlıklı işleyişi için çok önemli. Sürüm numarası değiştikçe daha da aç bir şekilde karşımıza çıkan işletim sistemleri için daha hızlı işlemcilere, daha büyük kapasiteli bellek modüllerine ihtiyaç duyarken, Linux’un her sürümünde daha verimli çalıştığına şahit oluruz. Linux, 512MB bellekli bir bilgisayarda, ancak 2GB bellekle birşeyler yapabilen Vista’dan çok daha fazla görsellik, işlevsellik ve performans sunabilir. Daha az bellek elbette daha az maliyet demektir.

Virüs Korkusu Kontrol Altında
Windows için yazılmış 100.000 civarında virüs Linux üzerinden tamamen hareketsizdir. Hiçbir etkileri yoktur. Elbette Linux için de virüs yazılabilmesinin önünde bir engel yok. Ne varki harika tasarlanmış, yetki ve kullanım mimarisi sayesinde Linux, virüslerin hareket kabiliyetini kısıtlar. Bilgisayarınızdan çıkış yapmadıkça adeta karantina altında gibi olurlar.

Daha Kararlı ve Sağlam Bir Sistem
Linux sistemler hiç kapatılmadan yıllarca çalışabilirler. Çekirdeği de ilgilendiren türden olmadıkça güncellemelerde yeniden başlatılmaya ihtiyaç duymazlar. Çalışmalarınıza kesintiye uğramadan, güvenle devam edebilirsiniz.

Görsellik / Çeşitlilik
Yaşamımızdaki herşey gibi bilgisayarlarımızda kullandığımız sistemlerin de göze hoş gelen, heyecan verici, yormayan, kullanımı zevkli ürünler olmasını isteriz. Linux bu isteğimizi de esnek tasarımı, farklı masaüstü yöneticileri, hayal gücünüzle sınırlı kişiselleştirilebilme seçenekleriyle harikulade bir şekilde yerine getirir. Üstelik diğer işletim sistemleri gibi pahalı işlemcilere ve gigabyte’lar dolusu belleğe ihtiyaç duymadan.

Bugün yeryüzünde 500’den fazla değişik Linux dağıtımı vardır. Bu da aynı işi yapmanın 500’den fazla değişik ve eğlenceli yolu olduğu anlamına gelir. Bu dağıtımlarda da farklı masaüstü yöneticileriyle (Gnome, KDE, Xfce vb.) tarzınıza en uygun çalışma ortamında işlerinizi yürütürsünüz.

Performans
Linux, doğası gereği hızlıdır. Diğer işletim sistemleri gibi zaman geçtikçe hantallaşmaz. Donanımların yeteneklerini son derece verimli kullanır. Çalışmak için yüksek konfigürasyonlar gerektirmez. 800 Mhz işlemcili ve 512 MB bellekli bir sistemde dahi rahatlıkla çalışır. Dosya sistemi, tasarımı sebebiyle kırılmaya (fragmantasyon) uğramaz. Bu sebeple sabit diskinize erişim hızınız asla düşmez. Diğer işletim sistemlerindeki gibi ardı ardına kurup sildiğiniz programlar sisteminizin performansını etkilemez. Sisteminizin kontrolü sizdedir, sizin kontrolünüz sisteminizde değil…

Pratik Kurulum
Bir Windows’u kurmuş olmak, yapılacak işlere yeni başlamak demektir. Sadece kurmanız yetmez. Ses duyabilmeniz için ses kartını, görsel fonksiyonlar için ekran kartını, internete bağlanmak için kablosuz ağ ya da ethernet kartını, entegre kart okuyucunuzun denetleyecisini tanıtmanız gerekir. Her biri için ayrı ayrı CD’lerden sürücüler kurarsınız. İhtiyacınız olan herşey Linux dağıtımınızın CD’sinin içinde vardır ve sadece salt kurulumu 40 dakika süren Windows’un aksine 20-25 dakika içinde tüm sisteminiz, donanımları da tanınmış bir halde karşınızdadır. Durmayalım, devam edelim. Windows’ta kullanacağımız pek çok programı da kurmamız ve güncellemelerini de yapmamız gerekir. O da ne? Linux 25 dakikada kurulurken, ofis programları da dahil, çoklu ortam, sohbet vb. pek çok programı kurmuş bile.

Kolay Güncelleme
Update modülüyle Windows da kolayca güncelleme yapabilir. Ama sadece kendisini. Linux dağıtımınızda ise Paket Yöneticinizi kullanarak hem işletim sisteminizi hem de üzerinde kurulu olan tüm programlarınızı tek bir tıklama ile güncelleyebilirsiniz.

Program Bulma ve Kurma
Diğer işletim sistemlerinde olduğunun aksine Linux’ta bir program için internette araştırma yapmanız, ücret ödeyip indirmeniz ya da cd satın almanız, programı kurduktan sonra sistemi yeniden başlatmanız gerekmez. Programı doğrudan kullandığınız dağıtımın program deposundan bulur ve bir tıklama ile bilgisayarınıza kurabilirsiniz. Yazılım ihtiyacınızı diğer platformlar gibi kontrolsüz (internet) ortamlar yerine, test edilmiş ve sürekli kontrol altında tutulan depolardan giderdiğiniz için de güvenli bir yazılım kullandığınızdan emin olursunuz.

Beyin Gücünün Gelişimi
Linux, açık kaynak kodlu bir işletim sistemi olduğundan öğrenmeyi ve keşfetme isteğini tetikler. Bu sayede ülkelerde sadece kapalı kaynak kodlu işletim sistemlerinin ayarlarını yapmayı öğrenip sertifika alan operatörler yerine programlamada ileri seviyede, hızlı gelişen, yaratıcı, özgür zihinlerin doğmasına yardımcı olur. Bu sayede ülkenin yazılım ihtiyacı iç kaynaklardan sağlanabilir ve teknolojide kullanıcı olma halinden üreten durumuna dönüşüm sağlanabilir. Linux’un açıklığından yararlanıp, kullandığı programları daha fazla kurcalamak, modifiye etmek için programlama öğrenmeye meyil eden kullanıcıların sayısı azımsanamayacak kadar çoktur.
Kurulumdan kullanıma, geliştirmeden paylaşıma, performanstan görselliğe; Linux’un biz kullanıcılara sunduğu sınırsız dünyayı yaşayarak öğrenmek en iyisi…Binlerce insanın yanımızda yürümeye can attığı bu dünyaya girip onu tanımak, inandığımız ya da inandırıldığımız pek çok düşünceyi sorgulamamıza, bir adım öteye ilerlememize ve bazı soruların gitgide önemini yitirmesine sebep olacaktır. Bazı soruların cevapları hep aynı olacaktır.
Biz de şimdi, belki tek bir cümleyle yanıtlamalıydık “Neden Linux kullanmalıyız” sorusunu. Öğrenmek için, keşfetmek için, gelişmek için, yaratmak için, daha iyi olmak için, özgürlük için!

Tın!!!
İşte numaram yandı. Gişeye doğru giderken, susuzluğum yüzünden düşünmeyi ihmal ettiğim “acaba ne kadar vergi ödeyeceğim?” sorusu geldi birden aklıma. Öyle ya…Emlak vergilerine zam gelmişti. Ne oldu acaba? Neyse ya! Nasılsa gişedeki “Deli Dumrul Temsilcisi Tahsilatör” bana ne kadar ödemem gerektiğini söyleyecek. Daha son ödeme tarihine de çok var. Faiz de yoktur. Çok tutmasa gerek…Aaa! 82 YTL!

“Erken ödüyorum indirim yok mu?”
“Ne indirimi? Zaten geçen seneye göre biraz bindirdik bile. Ne diyorsun sen?”
“E hani trafik cezası yiyip de erken ödeyince indirim oluyor ya onun gibi işte…Yok mu indirim?”
“Yok”.
Tabiki yok. Çünkü bu ülkede “ev sahibi olmak”, “kırmızı ışıkta geçmekten daha ağır bir suç”! Üstelik yakalanma garantiniz var. Bu yüzden herhalde indirim yok. Kırmızı ışıkta geçene “aman şimdi ödersen sana indirim yaparız” mantığıyla hareket eden yüce adalet, yapması gereken işi yapması gerektiği gibi yerine getiren vatandaşlara cömertlikte pek cimri.

Birinin gırtlağını kesip sonra da uslu uslu otursam iyi halden, daha önceden sabıkam olmamasından vesair bilumum sebepten cezamda indirim yapar. Merak ediyorum. Acaba vergimi uzun yıllar ödemesem benden de tırsıp “aman ödersen sana taksit yaparız” ya da “şimdi öde faizini almayalım” türünde indirimler yapar mı yüce adalet?
Burası Türkiye. Başka söze gerek var mı?

Şimdi bunlar neden geldi aklıma? Güleceksiniz ama Boğaz Köprüsü’nün KGS gişelerinde beklerken düşündüm bunları? KGS’de neden mi bekliyorum? Öndeki İstanbul plakalı ama İstanbul’da olan bitenden bihaber zavallının bunca zaman geçmiş olmasına ve aylar öncesinden duyurulmuş olmasına rağmen KGS ya da OGS almayıp, tıpkı bir asalak gibi beleşçilik yapma eğilimi yüzünden… Yaptığı çok normal birşeymiş gibi KGS cihazının yanında Grand Cherokee marka lüks aracını durdurdu. Arabasından indi. Sol tarafta bulunan gişede kartını okutmakta olan taksi şoföründen KGS kartını ödünç istedi. Buna dayanamayan servis şoförümün tepkisine ise “KGS alıp almayacağımı sana mı soracağım?” diye cevap verdi. Öyle ya… Anlayışsızlık etmiştik. Yazık! Jipi var ama KGS’si yok. İçim parçalandı.

Bunca duyuruya, gişe girişindeki KGS satışına, çevre yollarının kenarlarında konuşlanmış ona OGS satış aracına rağmen bu vatandaşımızın 3 YTL’lik bir KGS’si yoktu. Oradan buradan bir KGS bulup yoluna devam ediyordu. Onun için KGS’nin anlamı “Kartlı Geçiş Sistemi” değil “Kardeşçe Geçiş Sistemi” idi.

O an düşündüm işte… Küçücük bir işi halledemeyen, yapması gerektiğini düşünemeyen o Türk (!) ile dünyanın işini yapan o çevik, cesur, kahraman, yağız Türk’ler aynı kandan geliyor olabilir miydi?
Ne mutlu Türk’üm diyene! Söylediklerimiz ve yaptıklarımızla…